เจียงเฉินคิดคำตอบไม่ออกอยู่พักหนึ่ง เพราะไม่ได้ทำงานบริษัทเดียวกัน จึงไม่รู้สถานการณ์งานของเธอ “ก็ไม่แน่... ถ้างานไม่ยุ่ง เธอก็คงกลับมาหลังเลิกงาน”
“แต่ผมรู้สึกว่าแม่ยุ่งทุกวันเลยนะ ตั้งแต่ไปทำงานก็มีหลายคืนแล้วที่ไม่ได้กินข้าวด้วยกัน ผมอยากให้ครอบครัวเราได้กินข้าวด้วยกัน” เจียงอวี่กับเจียงเหยายังเด็ก ทั้งคู่ต่างก็อยากให้พ่อแม่อยู่เป็นเพื่อน
คำพูดของเด็ก ๆ ทำให้เจียงเฉินนึกขึ้นได้ว่า ช่วงนี้เป็นแบบนั้นจริง ๆ สวี่หยุนทำงานล่วงเวลาบ่อยมาก
แต่เจียงเฉินเข้าใจเธอมาก เขารู้ว่าการเพิ่งเริ่มทำงานไม่ใช่เรื่องง่าย จึงอธิบายให้ลูก ๆ ฟังอย่างใจเย็นว่า
“เพราะแม่เพิ่งไปทำงานที่บริษัทนั้น งานหลายอย่างอาจรับช่วงต่อได้ยากหน่อย ก็เลยต้องใช้เวลาปรับตัวมากขึ้น พวกเราต้องสนับสนุนและเข้าใจแม่นะ”
เจียงอวี่กับเจียงเหยาพยักหน้าพร้อมกัน “พวกเราเข้าใจแล้ว ทุกครั้งที่แม่กลับมา พวกเราก็เชื่อฟัง ไม่ส่งเสียงดังเลย”