ขณะที่เมิ่งซู่อี๋กำลังอ้าปากจะโต้แย้งอะไรบางอย่าง เจียงหว่านกลับยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วพูดต่อว่า “เมิ่งซู่อี๋ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันกลับไปก่อเรื่องที่เมืองหลวงอีก ก็ปล่อยมือซะ ตั้งแต่นี้ไปต่างคนต่างอยู่”
ที่ผ่านมา เธอจำต้องถอยให้หลายครั้งเพราะการตอบโต้ที่ว่า แต่สุดท้ายล่ะ?
ยิ่งถอย คนพวกนี้ก็ยิ่งได้คืบจะเอาศอก
ความจริงแล้วคำพูดนี้ได้ผลกับเมิ่งซู่อี๋จริง ๆ
เป้าหมายที่เธอมาที่นี่ก็คือทำให้เจียงหว่านหายไปจากวงการตลอดกาล
แต่พอเห็นเจียงหว่าน ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจก็พุ่งขึ้นมาจนแทบหาทางระบายไม่ได้
บางทีอาจเพราะยิ่งคิดก็ยิ่งคับแค้น เมิ่งซู่อี๋จึงหัวเราะเย็นชา แทนที่จะปล่อยมือกลับยิ่งกำแน่นขึ้น แล้วผลักเจียงหว่านกระแทกราวกั้นอย่างแรง
“ฉันปล่อยเธอไปก็ได้ แต่ไม่ใช่แค่ให้ออกจากเมืองหลวง ฉันต้องการให้เธอออกจากเมืองหรงด้วย ยิ่งไปไกลเท่าไรก็ยิ่งดี”
แรงผลักทำให้แผ่นหลังของเจียงหว่านกระแทกราวกั้นอย่างจัง ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เธอขมวดคิ้วเรียวงามโดยสัญชาตญาณ หางตาแทบมีน้ำตาเอ่อคลอ
แต่ในจังหวะที่เธอยกมือขึ้นเตรียมตอบโต้ เสียงแตกหักแหลมบาดหูก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว
เจียงหว่านตระหนักได้แทบจะในทันที รูม่านตาพลันเบิกกว้าง มือเอื้อมคว้าบางสิ่งโดยสัญชาตญาณ
แต่เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง ความรู้สึกเหมือนร่างกายไร้น้ำหนักที่ยากจะต้านทานก็ถาโถมเข้ามาแล้ว
ในวินาทีที่ร่างร่วงลงไปด้านหลังอย่างแรงราวกับว่าวที่สายขาด เธอได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของเมิ่งซู่อี๋ และยังเห็นแววตาตื่นตระหนกสุดขีดของอีกฝ่าย
น่าเสียดายที่ตอนนี้เจียงหว่านไม่มีใจจะสนใจอะไรแล้ว
เพราะเพียงชั่วพริบตา ความเจ็บปวดราวกับร่างถูกฉีกกระชากก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว
เจียงหว่านได้ยินเสียงร่างของตัวเองกระแทกเข้ากับกระจกรถอย่างแรง
และในวินาทีที่สติของเธอดับวูบไป ก็คล้ายได้ยินเสียงผู้ชายที่เต็มไปด้วยความตกใจดังแว่วข้างหู
“ประธานฟู่ นี่...นี่คุณหนูเจียงไม่ใช่เหรอครับ?!”
……
เมื่อสติค่อย ๆ กลับคืนมา เจียงหว่านแทบคิดว่าตัวเองแค่ฝันประหลาดสุดขีดไปเรื่องหนึ่ง
แต่เสียงกลไกเย็นชาแถวหูกลับบอกเธออย่างรวดเร็วว่า เธอตายไปแล้วจริง ๆ แต่ก็ยังไม่ได้ตายไปเสียทีเดียว
“เจียงหว่าน สวัสดี ฉันมีรหัสประจำตัวว่า 0366 เธอจะมองฉันว่าเป็นผู้ดูแลระเบียบของเส้นเรื่องโลกก็ได้”
ผู้ดูแลระเบียบของเส้นเรื่องโลกอย่างนั้นเหรอ?
สำหรับเจียงหว่านที่เพิ่งตายเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘ระเบียบของเส้นเรื่องโลก’ สถานะนี้ช่างน่าขันไม่น้อย
เธอจึงไม่ตอบอะไรกลับไปเลย
เรื่องนี้ทำให้ 0366 ค่อนข้างประหลาดใจ
ที่จริงมันตรวจพบว่าเจียงหว่านรู้ตัวตนของตัวเองมานานแล้ว เกรงว่านั่นคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมีความคับแค้นมากมายขนาดนั้นในตอนตาย
ความคับแค้นของตัวประกอบคนหนึ่งกลับมากพอจะเปลี่ยนเส้นเรื่องทั้งหมด จนท้ายที่สุดทำให้ระเบียบของโลกทั้งใบพังทลาย...
เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ
เดิมที 0366 ย่อมไม่อาจเข้าใจได้ แต่หลังจากตรวจค่าร่างกายทั้งหมดของเจียงหว่านแล้ว มันก็เข้าใจขึ้นมาไม่น้อย
ตัวประกอบธรรมดาที่ไหนจะมีค่าความงามกับค่าไหวพริบทางอารมณ์สูงเกินจริงขนาดนี้...
ส่วนตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าผู้ดูแลระเบียบอย่างมันมีเรื่องต้องขอร้องเจียงหว่าน
“เจียงหว่าน ฉันรู้ว่าเธอรู้ตัวตนของตัวเอง และเคยพยายามเปลี่ยนชะตาชีวิตมาหลายครั้ง แต่ทุกโลกต่างมีตัวเอกที่ถือกำเนิดขึ้นตามเส้นเรื่องเดิม แน่นอนว่าย่อมมีตัวประกอบด้วย ชะตาของพวกเธอล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนได้ง่าย ๆ
เมื่อจิตสำนึกของโลกตรวจพบว่าเธอจะทำให้เส้นเรื่องทั้งหมดพังทลาย ก็จะลบเธอทิ้งโดยไม่มีเงื่อนไข เห็นได้ชัดว่าช่วงเวลาที่เธอตายคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เส้นเรื่องทั้งหมดหลุดจากการควบคุมอย่างสิ้นเชิง จิตสำนึกของโลกจึงไม่อาจปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้...”
“เพราะงั้น จิตสำนึกของโลกที่เธอพูดถึงถึงได้ทำให้ราวกั้นของโรงแรมระดับสูงเกิดความเสียหายขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ แล้วจัดฉากให้ฉันตกจากตึกสูงด้วยวิธีตายที่อธิบายตามหลักเหตุผลไม่ได้งั้นเหรอ?”
ไม่นึกเลยว่าแม้แต่เสียงของเจียงหว่านก็ยังนุ่มนวลไพเราะขนาดนี้ 0366 แทบรู้สึกใจอ่อนยวบเมื่อได้ฟัง แต่คำพูดของอีกฝ่ายก็ยังทำให้มันรู้สึกผิดอยู่บ้าง
“เดิมทีมันไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ แต่เส้นเรื่องจะทำให้ทุกเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลได้ เหมือนกับเมิ่งซู่อี๋ที่เป็นตัวเอกของโลกใบนี้ ต่อให้เธอมีด้านมืดที่ตัวเอกไม่ควรมี ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นตัวเอกไม่ได้”
เจียงหว่านไม่คิดว่า 0366 จะพูดถึงเมิ่งซู่อี๋ตรง ๆ แบบนี้ จนถึงตอนนี้เธอถึงได้เกิดความสงสัยขึ้นมาบ้าง
“ถ้าอย่างนั้น...ในเมื่อฉันตายไปแล้วก็ช่วยป้องกันไม่ให้เส้นเรื่องพังทลายได้ ทำไมเธอยังมาหาฉันอีก?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสียงของ 0366 ที่ควรจะเย็นชาไร้อารมณ์กลับเจือความรู้สึกเหมือนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาอยู่หลายส่วน
“ความจริงแม้แต่จิตสำนึกของโลกก็ไม่คาดคิดว่าการตายของเธอจะยิ่งทำให้เส้นเรื่องพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง...เจียงหว่าน ฉันบอกรายละเอียดกับเธอมากเกินไปไม่ได้ ที่มาหาเธอก็เพราะอยากทำข้อตกลงกับเธอ”
“ข้อตกลงอะไร?”
“เธอสามารถเกิดใหม่ในช่วงเวลาก่อนที่เส้นเรื่องทั้งหมดจะเริ่มต้น ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ และจะไม่ถูกเส้นเรื่องของโลกควบคุมอีก ต่อให้เธอส่งผลกระทบต่อเส้นเรื่อง ก็จะไม่ถูกลบทิ้ง”
เจียงหว่านหวั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “ในเมื่อเป็นข้อตกลง งั้นฉันต้องทำอะไร?
หรือพูดอีกอย่างคือ ต้องทำอย่างไรฉันถึงจะไม่ถูกลบทิ้ง แม้จะส่งผลกระทบต่อเส้นเรื่อง?”
0366 ประหลาดใจจริง ๆ กับความสงบนิ่งและเฉียบคมของเจียงหว่าน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า
“เธอต้องสะสมค่าความรัก ต้องสะสมค่าความรักที่ไม่มีที่สิ้นสุด เดิมทีตามหลักแล้วค่าความรักเป็นสิ่งที่มีได้เฉพาะตัวเอกของโลกเท่านั้น มีเพียงตัวเอกของโลกที่ครอบครองค่าความรัก และมีเพียงตัวเอกของโลกเท่านั้นที่ได้รับอำนาจให้ทุกการกระทำสมเหตุสมผลโดยไม่มีเงื่อนไข สิ่งที่ฉันมอบให้เธอได้ก็คืออำนาจในการสะสมค่าความรัก”
“ค่าความรัก?”
“ใช่ ค่าความรักนี้ไม่ได้เป็นแค่ความชื่นชอบผิวเผินที่มีต่อรูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นความรักที่ไม่มีใครแทนที่เธอได้ ความรู้สึกนั้นอาจเป็นความรักในครอบครัว ความรักฉันชู้สาว หรือความเลื่อมใสชื่นชม สรุปก็คือการมอบใจให้เธออย่างหมดสิ้นในทุกแง่มุม ยิ่งคนที่มีค่าความรักให้เธอมีอิทธิพลต่อเส้นเรื่องเดิมของโลกมากเท่าไร ค่าความรักที่เขามอบให้ก็ยิ่งมีผลมากเท่านั้น เมื่อค่าความรักที่เธอสะสมได้สูงจนไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ เส้นเรื่องก็จะไม่พังทลายอีกต่อไปเอง”
“แล้วตัวเอกคนเดิมล่ะ?”
เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้แตะจุดสำคัญเข้าแล้ว น้ำเสียงของ 0366 จึงเจือความลังเลขึ้นมาน้อย ๆ อย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น
“ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีกรณีแบบนี้มาก่อน บางทีเธออาจแยกตัวเป็นอิสระจากเส้นเรื่องทั้งหมด หรือบางทีขั้นตอนที่เธอสะสมค่าความรักก็คือการค่อย ๆ กัดกร่อนรัศมีตัวเอกไปในตัว
เมื่อใดที่ตัวเอกสูญเสียรัศมีตัวเอกแล้ว จุดจบ...ย่อมไม่ต้องพูดถึง”
ฟังดูสุดโต่งและโหดร้ายไปหน่อย แต่จะทำยังไงได้ล่ะ?
เจียงหว่านแทบปฏิเสธไม่ได้ว่า กลับรู้สึกเลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาในตอนนี้
ความปรารถนาที่เธอจงใจกดทับและฝังกลบไว้ ราวกับกำลังเริงร่าอย่างเต็มที่ในวินาทีนี้เช่นกัน
แต่ 0366 ไม่ทันสังเกตเห็นเลยสักนิด ความจริงแล้วมันไม่ได้คาดหวังกับโอกาสรั้งเธอไว้ครั้งนี้มากนัก
ตัวเอกของโลกถือกำเนิดขึ้นตามเส้นเรื่องของโลกมาแต่เดิม ไหนเลยจะแทนที่กันได้ง่าย ๆ
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เพื่อไม่ให้เจียงหว่านที่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูบอบบางไร้พิษภัยเป็นพิเศษต้องเสียกำลังใจ มันจึงได้แต่พูดต่อว่า
“ในเมื่อเป็นข้อตกลง ก็ต้องมีความเสี่ยงด้วย ถ้าเธอสะสมค่าความรักไม่มากพอ ทุกอย่างก็จะกลับไปยังจุดเริ่มต้น สุดท้ายเส้นเรื่องก็ยังคงมุ่งไปสู่การพังทลาย ฉันเองก็ต้องรับความเสี่ยงนี้ร่วมกับเธอด้วย หากโลกพังทลาย ก็หมายความว่าฉันบกพร่องต่อหน้าที่อย่างร้ายแรง”
ทุกอย่างกลับไปยังจุดเริ่มต้น พูดง่าย ๆ ก็คือเธอจะต้องประสบกับทุกสิ่งที่เคยพบเจอมาแล้วซ้ำอีกครั้ง
แต่แล้วยังไงล่ะ?
แค่ไม่ถูกลบทิ้งง่าย ๆ เพราะทำอะไรบางอย่าง นั่นก็เพียงพอแล้ว
“ฉันตกลงทำข้อตกลงนี้ แต่ก่อนจะตกลง ฉันอยากรู้ว่าถ้าในเส้นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ฉันไม่ถูกลบทิ้ง ชะตาที่โลกจัดเตรียมให้ฉันคืออะไรแน่ แล้วแม่ของฉันเคยผ่านเรื่องอะไรมาบ้าง
ได้ไหม 0366?”