จะมีใครต้านทานน้ำเสียงของเจียงหว่านที่อ่อนโยนลงและไม่เว้นระยะห่างได้กันล่ะ?
ทั้งอ่อนหวานและแผ่วพลิ้ว ชวนให้ใจหวั่นไหว ต่อให้เป็น 0366 ก็ไม่มีข้อยกเว้น
ถึงจะผิดกฎ แต่มันก็เล่าให้เธอฟังจนหมด
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกว่ารหัสประจำตัวของตัวเองฟังไพเราะขนาดนี้
“ตัวตนของเธอไม่ได้เป็นแค่ตัวประกอบจริง ๆ แต่ยังเป็นตัวประกอบที่มีความเกี่ยวพันกับเมิ่งซู่อี๋อย่างลึกซึ้งด้วย
ที่จริงแล้ว พ่อแท้ ๆ ของเธอคือเมิ่งหวยเหนียน พ่อของเมิ่งซู่อี๋ นี่จึงเป็นเหตุให้ชีวิตทั้งชีวิตของเธอถูกกำหนดมาเพื่อขับเน้นเมิ่งซู่อี๋ตั้งแต่แรก
เจียงหลาน แม่ของเธอเป็นเด็กกำพร้า หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงตูได้อย่างยากลำบาก เธอก็ได้รู้จักและตกหลุมรักเมิ่งหวยเหนียน ผู้ที่ให้สัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอหลังเรียนจบ เธอจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าในที่สุดก็มีคนให้พึ่งพาได้ แล้วฝากความรู้สึกทั้งหมดไว้กับเมิ่งหวยเหนียน ผู้ชำนาญการใช้คำหวาน แต่แท้จริงแล้วเป็นคนขี้ขลาดอย่างยิ่ง หลังเรียนจบได้ไม่นาน เธอก็ตั้งท้องเธอ
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเมิ่งหวยเหนียนจะใช้ข้ออ้างต่าง ๆ ยื้อเรื่องแต่งงานออกไปในตอนที่เธอกำลังตั้งครรภ์
จนกระทั่งปิดบังต่อไปไม่ไหว เจียงหลานถึงได้รู้ว่าตระกูลเมิ่งไม่เคยยอมให้เด็กกำพร้าสามัญชนอย่างเธอแต่งเข้าตระกูลตั้งแต่แรก ขณะที่ก่อนหน้านี้เมิ่งหวยเหนียนไม่เคยบอกใบ้เรื่องท่าทีของตระกูลเมิ่งให้เธอรู้เลย
ต่อมา เจียงหลานซึ่งมีศักดิ์ศรีสูงส่งเป็นทุนเดิมและตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว ถูกพ่อแม่ของเมิ่งหวยเหนียนกับคู่หมั้นของเขาดูถูกเหยียดหยามตามลำดับ ด้วยความโกรธ เธอจึงออกจากเมืองหลวงกลับไปยังเมืองหรง เจียงหลานเคยคิดเหมือนกันว่าตัวเองไม่ควรให้กำเนิดเธอหรือเปล่า แต่หมอบอกว่า ด้วยสภาพร่างกายของเธอ ต่อไปอาจมีลูกได้เพียงคนเดียว ท่ามกลางความจนใจและอาลัยอาวรณ์ เธอจึงเก็บเธอไว้
ตลอดช่วงเวลานั้น เมิ่งหวยเหนียนไม่ได้พยายามรั้งเธอไว้เลย หลังจากนั้นก็ไม่เคยเดินทางไปเมืองหรงเพื่อตามหาเจียงหลาน เรื่องนี้ทำให้เธอยิ่งฝังใจ จนกระทั่งใกล้สิ้นใจยังฝากฝังให้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงตูและกลายเป็นคนเหนือคน แต่กลับไม่เคยเล่าเรื่องในอดีตที่เมืองหลวงให้เธอฟังเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
น่าเสียดายที่คนธรรมดาจะฝ่าข้ามชนชั้นบางกลุ่มได้ง่าย ๆ เสียที่ไหน
ไม่นานเธอก็ตระหนักว่าตัวเองที่ไม่มีพื้นเพหรือใครหนุนหลังในเมืองหลวง เป็นเพียงคนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง ต่อให้หน้าตาดีมาก ผลการเรียนยอดเยี่ยม และเป็นที่ชื่นชอบของคณะอย่างยิ่ง แต่เมื่อมีโอกาสดี ๆ จริง ๆ ก็ไม่มีวันตกมาถึงเธอ
แน่นอนว่า บ่อยครั้งโอกาสเหล่านั้นกลับตกเป็นของเมิ่งซู่อี๋เพราะเหตุบังเอิญ
แต่ก็เพราะหน้าตาที่โดดเด่นเกินไปนี่เอง เธอจึงเข้าไปพัวพันกับกลุ่มลูกเศรษฐีในมหาวิทยาลัยจิงตูอย่างรวดเร็ว ซึ่งในนั้นก็มีฟู่ฉือ เพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันกับเมิ่งซู่อี๋รวมอยู่ด้วย
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเธอก็รู้ดี เจียงหว่าน ต่อให้เธอไม่ถูกลบหายไป ในเนื้อเรื่องเดิม สุดท้ายเธอก็ยังเป็นได้แค่ตัวตลกและเรื่องขบขันของแวดวงผู้มีอำนาจในเมืองหลวง
ถูกมองเป็นของเล่น ถูกทอดทิ้ง ถูกย่ำยีศักดิ์ศรี และไม่เคยอยู่ในสายตาของตระกูลเมิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ นี่คือชะตาที่ควรเป็นของเธอ ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ เธอก็จะตายอย่างเศร้าหมองตั้งแต่อายุยังน้อยอยู่ดี”
เพราะฉะนั้น ต่อให้เธอไม่เปลี่ยนเส้นเรื่อง เธอก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี แค่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิมเท่านั้น
ส่วนข่าวที่ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอเป็นเมิ่งหวยเหนียน พ่อของเมิ่งซู่อี๋ กลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจอะไร เพียงแต่ทำให้การกระทำบางอย่างของเมิ่งซู่อีี๋ดูมีเหตุผลรองรับมากขึ้นเท่านั้น
ก็จริง ด้วยอำนาจของตระกูลเมิ่ง การสืบรู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหรงจวงเป็นเรื่องง่ายดาย ส่วนการตรวจสอบชาติกำเนิดของเธอยิ่งเป็นเรื่องเล็กน้อย
มิน่าล่ะ เมิ่งซู่อี๋ถึงเอาแต่พูดว่าเธอเป็นลูกสาวนอกสมรส เกรงว่าคงรู้ตัวตนของเธอมานานแล้ว...
แม้จะพอคาดเดาได้อยู่บ้าง แต่เจียงหว่านก็ยังรู้สึกว่ามันน่าขันเหลือเกิน
สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบในใจมีเพียงเจียงหลานผู้เป็นแม่
ผู้หญิงที่เดิมทีก็ไม่มีทั้งพ่อแม่และที่พึ่งพิง ต้องอุ้มท้องหกเดือนกลับเมืองหรง แล้วเลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่ด้วยตัวคนเดียว คำครหาและความทุกข์ยากที่ต้องเผชิญแทบจะนับไม่ถ้วน
แต่แม่จะรู้ได้อย่างไรกัน?
ลูกสาวที่แม่ทุ่มเททั้งชีวิตเลี้ยงดูจนเติบใหญ่คนนี้ แท้จริงแล้วมีชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก
และชีวิตที่ดูเหมือนเต็มไปด้วยเหตุบังเอิญเหล่านั้นกลับประกอบกันเป็นชีวิตที่แสนโง่เขลาและเหลวไหลของเจียงหว่าน ช่างน่าขันเหลือเกิน...
“เจียงหว่าน เนื้อเรื่องปกติของโลกไม่ควรมีเรื่องที่ไร้เหตุผลขนาดนี้ โลกใบนี้มีบางอย่างผิดพลาดมาตั้งแต่แรกจริง ๆ อาจเป็นที่ตัวเอก หรืออาจเป็นที่เส้นเรื่อง การตื่นรู้ของเธอทำให้เธอได้โอกาสกลับมาเกิดใหม่
เรื่องอื่นฉันบอกเธอไม่ได้แล้ว แต่ถ้าสุดท้ายเธอเก็บค่าความรักได้ไม่มากพอ ฉันก็จะไม่ปรากฏตัวอีก
เพราะงั้น ฉันก็ยังหวังว่าจะได้พบเธออีก
แล้วพบกันใหม่”
...
น่าเสียดาย เจียงหว่านยังไม่ทันได้ตอบอะไร 0366 ก็หมดสติไปแล้ว
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็สัมผัสได้แทบจะในทันทีถึงความชื้นและเสียงลมที่คุ้นเคยและห่างหายไปนาน
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สภาพแวดล้อมรอบตัวเป็นอย่างที่จำได้ทุกประการ ทั้งเรียบง่ายและทรุดโทรม
ที่นี่เป็นห้องเช่า ภายในมีเพียงเตียง โต๊ะ และเก้าอี้ ประตูหน้าต่างบิดเบี้ยว ราวกับอาจถูกลมพัดเปิดได้ทุกเมื่อ สีบนผนังหลุดล่อนเป็นด่าง และยังมองเห็นรอยแตกได้อย่างชัดเจน
ยังดีที่มีห้องน้ำในตัว แสงสว่างก็ถือว่าไม่เลว นี่เป็นเหตุผลที่หลังแม่เสียชีวิต เธอถึงเลือกมาอยู่ที่นี่ตอนเพิ่งมาถึงเมืองหลวง
เธอชอบสถานที่สว่าง ๆ และค่าเช่าที่นี่ก็ถูกมากจริง ๆ
หลังจากมองสำรวจรอบห้อง เจียงหว่านก็รู้แล้วว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่ในวันที่สองหลังเดินทางจากเมืองหรงมายังเมืองหลวง และยังพอจำได้ว่าเมื่อวานเธอใช้เวลาเกือบทั้งวันกว่าจะหาที่พักแบบนี้ได้ เพื่อจะได้เช่าอยู่ชั่วคราวก่อนมหาวิทยาลัยจิงตูเปิดเทอม
เหตุผลที่เธอมาถึงเมืองหลวงล่วงหน้าก็แน่นอนว่าเพื่อหางานพาร์ตไทม์ที่เหมาะสม เก็บเงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิต
หลายปีมานี้แม่เก็บเงินค่าเล่าเรียนไว้ให้เธอ แม้จะต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลนานถึงสองเดือน นอกจากเงินค่าเล่าเรียนแล้ว เธอก็ไม่มีเงินเก็บอื่นเหลืออยู่เลย จึงต้องหาทางเลี้ยงดูตัวเอง
เจียงหว่านยังจำได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองในชาติก่อนรู้สึกสับสนและหวาดกลัวแค่ไหนในช่วงเวลานี้ แต่ความคาดหวังของแม่และความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดบีบให้เธอต้องเก็บกดอารมณ์เหล่านั้นไว้ แล้วออกไปหางานตั้งแต่วันรุ่งขึ้น
ช่วงแรกเธอถูกปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วน และใบหน้านี้ก็สร้างปัญหาให้เธอไม่น้อย
คำพูดของเมิ่งซู่อี๋ก็ไม่ผิด เจียงหว่านในอดีตเป็นคน “หยิ่งทะนง” จริง ๆ อย่างน้อยก็ทำตัวหยิ่งทะนงให้คนเห็น
ความหยิ่งทะนงเช่นนี้พูดได้ว่าเป็นสิ่งที่เจียงหลานผู้เป็นแม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจอบรมบ่มเพาะขึ้นมา ในอดีต ต่อให้เจียงหว่านไม่เข้าใจ ต่อให้มีความทะเยอทะยานที่กดเอาไว้แทบไม่อยู่ เธอก็ยังเลือกทำตาม
ตอนนี้เธอถึงเข้าใจว่า บางทีแม่อาจมองธาตุแท้ของเธอออกมานานแล้ว กลัวว่าเธอจะเดินไปบนเส้นทางที่หวนกลับไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม และสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการตายอย่างเศร้าหมองเหมือนกัน
แล้วครั้งนี้ล่ะ?
เจียงหว่านทำผิดซ้ำรอยเดิมไม่ได้
แววตาของแม่ตอนมองเธอในวาระสุดท้ายเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมอย่างชัดเจน ในอดีตเธอมองไม่ออก แต่ตอนนี้กลับเข้าใจทั้งหมดแล้ว
ส่วนตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดยังเหมือนเดิม
เธอต้องหาทางเลี้ยงดูตัวเองก่อน และแน่นอนว่าการเลี้ยงดูตัวเองก็มีเงื่อนไข
เงื่อนไขที่เธอจะเปลี่ยนตอนจบที่ถูกกำหนดไว้ได้ก็คือ ต้องเก็บค่าความรักให้มากพอ
สำหรับเจียงหว่านที่ไม่เคยจงใจปกปิดความสามารถ หรือซ่อนความโดดเด่นของหน้าตาตัวเอง การทำให้คนอื่นชื่นชอบแทบจะเป็นเรื่องง่ายดาย
แต่ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงสองเดือนก่อนเส้นเรื่องจะเริ่ม เธอต้องเก็บค่าความรักให้ได้มากที่สุดก่อนที่เนื้อเรื่องจะเริ่ม
จู่ ๆ เจียงหว่านก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอลุกขึ้นค้นโทรศัพท์มือถือที่แม่ให้มาจากกระเป๋าเดินทาง
แม่ซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้มาได้สามสี่ปีแล้ว แต่ทะนุถนอมมันเป็นพิเศษ ฟังก์ชันพื้นฐานก็ยังมีครบ เวลาใช้จึงยังพอไหลลื่นอยู่บ้าง
ปลายนิ้วเรียวขาวของเจียงหว่านไถหน้าจอไม่กี่ครั้ง ไม่นานก็ค้นพบแอปถ่ายทอดสดกู่เมาไลฟ์ ซึ่งเพิ่งเริ่มได้รับความนิยมในตอนนี้ แต่ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปีก็กลายเป็นแอปถ่ายทอดสดที่มียอดผู้เข้าชมสูงที่สุด
แม้ภายหลังจะถูกแอปวิดีโอสั้นสำหรับโซเชียลอย่างโหมวอินที่แทบทุกคนต้องมีในโทรศัพท์แย่งผู้ชมไปไม่น้อย แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต สำหรับเจียงหว่านในตอนนี้ กู่เมาไลฟ์เห็นได้ชัดว่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ถ้าอยากสะสมค่าความรักให้ได้ในเวลาอันสั้น ก็จำเป็นต้องพึ่งพาเครือข่ายอินเทอร์เน็ตอย่างไม่ต้องสงสัย
เจียงหว่านในชาติก่อนไม่เคยคิดจะเปิดเผยตัวเองบนโลกออนไลน์ หรือพูดอีกอย่างคือ ทุกครั้งที่เธอเริ่มมีโอกาสโดดเด่น ก็จะมีอุบัติเหตุต่าง ๆ ที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตเกิดขึ้นมาขัดขวางความคิดของเธออย่างรวดเร็ว
เพราะมีเหตุการณ์ที่อธิบายด้วยสามัญสำนึกไม่ได้เกิดขึ้นมากมายเช่นนี้ เธอถึงได้ตระหนักถึงตัวตนที่เรียกว่าตัวประกอบของตัวเองในชั่วขณะที่แทบไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า
ในเมื่อครั้งนี้จะไม่ถูกระเบียบของเนื้อเรื่องรบกวนอีกต่อไป เธอก็จะใช้สิ่งที่เคยจงใจกดเก็บไว้ให้ถึงที่สุด
การใช้เครือข่ายอินเทอร์เน็ตสะสมจำนวนผู้ติดตาม อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการได้มาซึ่งเหล่าสาวกผู้ภักดี
และเมื่อเริ่มต้นแล้ว ก็ไม่มีทางหันหลังกลับ
ส่วนตอนนี้ เธอต้องเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นทั้งหมดให้พร้อมก่อน