「ต้มอึ??」
หวังเหิงได้ยินสองคำนี้แล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นมาสองทีอย่างห้ามไม่อยู่
พอนึกว่าต่อไปงานที่เขาต้องจัดการคงมีแต่เรื่องชวนปวดหัวแบบนี้ ก็อดถอนหายใจยาว ๆ ไม่ได้
เฉาปินเหลือบมองหวังเหิงขณะขับรถ พอเห็นสีหน้าไม่เต็มใจของเขา ก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า
「ถ้าอยากไขคดีใหญ่ ก็ไปกองสืบสวนอาชญากรรมของสถานีเรา」
「แต่เธอเป็นแค่เด็กฝึกงาน พวกนั้นไม่รับหรอก」
「พวกเขายุ่งจนแทบไม่มีเวลากลับบ้านทุกวัน แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลเด็กฝึกงานอย่างเธอ」
「ต่อให้เรียนจบและสอบผ่านการคัดเลือกเข้าทำงานตำรวจแล้ว ถ้าไม่มีเส้นสายหรือคนหนุนหลัง ก็เข้ากองสืบสวนอาชญากรรมได้ยากอยู่ดี」
「โอกาสสร้างผลงานของกองสืบสวนอาชญากรรมมีเยอะจริง แต่ก็ยุ่งมากจริง ๆ เหมือนกัน」
「ทำงานตามฉันไปอย่างสงบเสงี่ยม เป็นตำรวจประจำพื้นที่ดี ๆ ก็พอ」
เฉาปินทำงานตำรวจระดับพื้นฐานมาหลายปี ความทะเยอทะยานในใจถูกชีวิตขัดเกลาจนเรียบไปนานแล้ว
ระหว่างพูดคุยกัน เฉาปินก็ขับรถเข้าไปในหมู่บ้านหยางกวง แล้วจอดใต้ตึก 9
ทั้งสองขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 8
ประตูลิฟต์ยังไม่ทันเปิด ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันอย่างดุเดือดจากด้านนอก
「ทุกคนช่วยตัดสินหน่อย ปกติเธอกินทุเรียน ฉันก็อดทนมาตลอด ตอนนี้ถึงกับต้มอึในบ้านอีก ทำเอาทั้งโถงทางเดินเหม็นคลุ้ง แบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม!」
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก
หวังเหิงก็เห็นคนเป็นสิบยืนอยู่หน้าลิฟต์
คนเหล่านี้ล้วนเป็นเจ้าของห้องพักบนชั้น 8
พวกเขากำลังรวมตัวกันอยู่หน้าห้อง 801 แล้วตะโกนด่าทอเจ้าของห้อง
เวลานี้เจ้าของห้องเหล่านั้นต่างก็ใช้มือบีบจมูก สีหน้าโกรธเกรี้ยวพลางด่าทอเจ้าของห้อง 801
「ใช่! กลิ่นตรงบ้านเธอแรงที่สุดในโถงทางเดินแล้ว เธอจะชอบกินทุเรียนก็เรื่องของเธอ แต่เหม็นขนาดนี้มันเกินไปจริง ๆ!」
「ไม่เลิกกินทุเรียนก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!」
สิ้นเสียง
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันส่งเสียงสนับสนุน
「ใช่แล้ว!」
「ใช่แล้ว!」
เมื่อเฉาปินเห็นสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น เขาสวมหมวกตำรวจสีดำให้เรียบร้อย ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปตวาดใส่ทุกคน
「หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!」
「เป็นเพื่อนบ้านกัน มีเรื่องอะไรก็คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง」
「มารุมขวางหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ มันใช่เรื่องหรือ」
ทุกคนที่ขวางอยู่หน้าห้อง 801 หันไปมองเฉาปินตามเสียง พอเห็นว่าตำรวจมาแล้ว ต่างก็รีบแหวกทางให้
แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างเหลือบมองหวังเหิงที่ตามหลังเฉาปินมาอีกสองสามครั้ง
กล้ามเนื้อใหญ่โตกับใบหน้าดุดันราวกับเทพวัชระเพียงแค่เห็นแวบเดียวก็ทำให้คนอดสั่นสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
หวังเหิงขยับจมูก พอได้กลิ่นเหม็นที่อบอวลอยู่ในโถงทางเดิน คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
เมื่อมาถึงหน้าห้อง 801
เฉาปินยกมือเคาะประตูเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
「สวัสดีครับ ผมเป็นตำรวจ มีเรื่องอะไรก็เปิดประตูออกมาคุยกันเถอะครับ」
ประตูค่อย ๆ เปิดออก
คนที่ยืนอยู่ด้านในเป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ
เธอสวมชุดนอนสีชมพูของวิคตอเรียส์ซีเคร็ต มองกลุ่มเพื่อนบ้านด้านนอกด้วยความหวาดกลัว
เมื่อเห็นเฉาปิน น้ำตาของเธอก็ไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่ เธอสะอื้นฟ้องด้วยความน้อยใจ
「คุณตำรวจ หนู...หนูชอบกินทุเรียนก็จริง แต่กินเสร็จก็เอาไปทิ้งทันที กลิ่นเหม็นในทางเดินไม่เกี่ยวกับหนูเลยจริง ๆ」
「พวกเขายืนกรานว่ากลิ่นเหม็นพวกนั้นเป็นฝีมือหนู ทุกวันก็มาขวางหน้าบ้าน บังคับให้หนูชี้แจง」
「หนูจะไปชี้แจงอะไรให้พวกเขาได้ล่ะ นี่...นี่ไม่ใช่รังแกกันหรือคะ...」
「ถ้าสัญญาเช่ายังไม่หมด แล้วยังถอนเงินประกันคืนไม่ได้ หนู...หนูก็ย้ายออกไปนานแล้วค่ะ」
สิ้นเสียง
หญิงชราร่างอ้วน ใบหน้ามีแต่เนื้อเป็นคนแรกในกลุ่ม ยืนเท้าเอวแล้วด่าทอเธอทันที
「นังเด็กสำส่อน ยังกล้าพูดเหมือนตัวเองมีเหตุผลอีกหรือ คิดจะใส่ร้ายพวกเราเหรอ」
「ถ้าวันนี้ไม่มีตำรวจอยู่ตรงนี้ ฉันจะฉีกปากเหม็น ๆ ของแกให้ขาด!」
หญิงชราพูดพลางถกแขนเสื้อขึ้น แล้วก้าวยาว ๆ ทำท่าจะพุ่งเข้าไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น หญิงสาวก็รีบถอยกลับเข้าไปในบ้าน แง้มประตูไว้เพียงครึ่งบานและกล้าเผยให้เห็นแค่ใบหน้าครึ่งหนึ่ง
เมื่อเห็นสถานการณ์ เฉาปินก็พลันมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไร
หวังเหิงก็ขวางหน้าหญิงชราไว้ สายตาเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำขณะตวาดใส่
「ยังคิดจะลงมือทำร้ายคนต่อหน้าตำรวจอีกหรือ」
เพียงประโยคเดียว ความกร่างของหญิงชราก็มลายหายไปทันที เธอรีบกระแอมสองครั้งแล้วแก้ตัว
「ฉัน...ฉันแค่ขู่ให้กลัว จะได้ไม่โกหก」
เฉาปินมองหญิงชราแล้วกล่าวเสียงเข้ม
「ขู่ก็ไม่ได้!」
「เธอโกหกหรือเปล่า พวกเราตำรวจย่อมแยกแยะเอง」
「ถ้าพวกคุณยังทำแบบนี้ต่อ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะเชิญไปนั่งดื่มชาที่สถานีตำรวจสักหน่อย」
พูดกันตรง ๆ นี่ถือเป็นการข่มขู่!
ตามกฎหมายความสงบเรียบร้อย การพาตัวไปสถานีตำรวจเพื่ออบรมสั่งสอนสักหน่อยนั้นทำได้อยู่แล้ว
พอได้ยินดังนั้น
ทุกคนที่ขวางหน้าห้อง 801 ต่างก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าพูดสักคำ
เมื่อเห็นว่าคำขู่ได้ผล เฉาปินก็หันกลับไปถามหญิงสาวที่หลบอยู่หลังประตู
「ไม่ต้องกลัวนะ ช่วยบอกพวกเราได้ไหมว่ากลิ่นเหม็นนี้เริ่มมีตั้งแต่เมื่อไร」
「ปกติฉันก็กินทุเรียน กลิ่นในทางเดินนี่ไม่เหมือนกลิ่นทุเรียนเลย เห็นได้ชัดมาก」
หญิงสาวที่หลบอยู่หลังประตูพยักหน้าเล็กน้อย ค่อย ๆ เปิดประตูออกเพิ่ม แล้วบอกเฉาปิน
「น่าจะเริ่มมีกลิ่นตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนค่ะ ช่วงสองสามวันนี้กลิ่นยิ่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ」
「แล้วหนูรับรองได้เลยว่ากลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นทุเรียนแน่นอน」
เฉาปินพยักหน้า ขณะที่เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด
สายตาของหวังเหิงกลับไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง 802 ข้าง ๆ เขาขยับจมูก แล้วเดินเข้าไปช้า ๆ ก่อนจะก้มแนบหน้ากับซอกประตูห้อง 802 ต่อหน้าทุกคน
กลิ่นเหม็นรุนแรงพุ่งกระแทกจมูกทันที!
หวังเหิงรู้สึกเหมือนในท้องปั่นป่วน ใบหน้าบิดเบี้ยวขณะพยุงตัวกับผนังและฝืนข่มอาการคลื่นไส้ เขายกมือชี้ไปทางประตูห้อง 802 แล้วถามเพื่อนบ้านเหล่านั้น
「เจ้าของห้องนี้ล่ะ」
「ไม่อยู่บ้านหรือ」
หญิงชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มพยักหน้าแล้วตอบ
「ไม่อยู่บ้าน」
「คุณครูซุนกับคุณครูจ้าวพาลูกชายไปเที่ยวตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว」
「สองสามีภรรยาเป็นครูเกษียณทั้งคู่ เงินบำนาญรวมกันเดือนหนึ่งเกิน 40,000 หยวน ครอบครัวนี้ออกไปเที่ยวกันบ่อย เพียงแต่...」
「เพียงแต่อะไร」
หวังเหิงหันกลับมา มองหญิงชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หญิงชราผู้นำกลุ่มพูดอย่างคลางแคลงใจ
「ทุกครั้งก่อนออกไปเที่ยว คุณครูซุนกับคุณครูจ้าวจะบอกพวกเราล่วงหน้า ให้ช่วยดูแลบ้านให้หน่อย」
「แต่ครั้งนี้แปลกอยู่ ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวอะไรเลย พวกเขาไปกันเงียบ ๆ ไม่พูดสักคำ」