เสียงดาบร้องนั้นแผ่วเบามาก
ในตอนแรกยังไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่พริบตาถัดมากลับดังสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
ผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ
เสียงนั้นกลับรวมตัวกันดั่งพายุคำราม คลื่นยักษ์ซัดฝั่ง ดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก ทั้งยังแฝงความคมกริบอันยากจะบรรยาย แทงทะลุแก้วหูของทุกคนจนเจ็บแปลบ
“เสียงนี้……”
วานรเพลิงขาวในฐานะสัตว์ดุร้ายระดับห้า มีปัญญาแล้ว เมื่อได้ยินเสียงนี้ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ไม่ใช่เพียงเพราะความรู้สึกไม่สบายใจในใจของมัน
แต่เพราะเสียงดาบร้องนี้……
กลับไม่ได้มาจากดาบของฉู่โม่ หากดังออกมาจากร่างกายของเขา!
ราวกับว่าในเวลานี้ ร่างกายของเขาคือดาบเทพเล่มหนึ่ง ซึ่งกำลังค่อย ๆ ชักออกจากฝักทีละน้อย!
ปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้เกินกว่าความเข้าใจของวานรเพลิงขาว
มันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับเห็นชัดเจนว่า ทุกครั้งที่ดาบศึกในมือฉู่โม่ตวัดผ่าน ความคมกริบที่แผ่ออกมาจากดวงตาของเขาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
เสียงดาบร้องภายในร่างกายก็ยิ่งแหลมคมบาดหูขึ้นตามไปด้วย!
ส่วนกลิ่นอายเฉียบคมและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากดาบ ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกขณะ!
“มดปลวกต่ำต้อยอย่างแก ถึงกับหยั่งรู้วิถีในเวลาแบบนี้งั้นหรือ?!”
“เป็นไปไม่ได้!”
ความหนาวเหน็บที่ไม่เคยประสบมาก่อนพลันผุดขึ้นในใจ
ทั้งที่มนุษย์ตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกตัวจ้อยที่มันไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา แต่กลับทำให้มันประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น……
ในเวลานี้ วานรขาวพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน—หากปล่อยให้เสียงดาบร้องดำเนินต่อไป!
วันนี้
มันจะต้องกลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบของคนผู้นี้อย่างแน่นอน!
“ตายซะ!!!”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ รูม่านตาของมันก็เผยความคลุ้มคลั่ง แขนทั้งสองยกขึ้นสูง เปลวเพลิงน่าสะพรึงกลัวห่อหุ้มอยู่ ก่อนจะฟาดลงมาอย่างแรง