“มนุษย์ เจ้ากำลังหาที่ตาย!”
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของฉู่โม่ วานรเพลิงขาวก็เดือดดาลถึงขีดสุด!
ในสายตามัน
มนุษย์ตัวจ้อยตรงหน้าฆ่าลูกน้องของมันไปมากมาย ย่อมมีความผิดถึงตายอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับยังกล้า “ไม่รู้จักที่ตาย” มายั่วยุมัน ช่างโอหังไร้เหตุผลสิ้นดี!
“โฮก!”
เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว สายลมอันน่าสะพรึงพัดโหมเข้าใส่ฉู่โม่
ตูม ตูม ตูม!
เสียงคำรามนี้แฝงพลังบ้าคลั่ง สะเทือนผืนดินโดยรอบจนแตกร้าวเป็นริ้ว ๆ หินดินและท่อนไม้นับไม่ถ้วนแตกกระจายเป็นผุยผง
ทว่าฉู่โม่กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ขาทั้งสองยังคงหยัดยืนบนพื้นดินอย่างมั่นคง
“ตาย!”
ดวงตาของวานรขาววาบแดงฉาน มันยกแขนขนาดมหึมาข้างหนึ่งขึ้นฉับพลัน พร้อมหอบเอาพละกำลังมหาศาลฟาดลงใส่ฉู่โม่จากเบื้องบน
แขนข้างนั้นหนาใหญ่ยิ่งนัก ใหญ่เสียยิ่งกว่าลำต้นไม้โบราณที่สูงเสียดฟ้าเสียอีก เพราะแรงมหาศาลเกินไป มิติอากาศที่ถูกกดทับจึงส่งเสียงดังกรอบแกรบและบิดเบี้ยว
ความเร็วของมันยิ่งน่าสะพรึง
ถึงกับก่อเกิดเมฆคลื่นกระแทกขึ้นเป็นกลุ่ม ๆ
แม้แขนจะยังไม่ทันฟาดลงมา แต่แรงกดดันอันน่าสะพรึงก็ทำให้ผืนดินเบื้องล่างแตกร้าวและยุบตัวลงไปแล้ว
“ตูม!”
ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทุกคน
แขนข้างนั้นฟาดกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วง พื้นที่โดยรอบหลายสิบลี้สั่นสะเทือน ผู้คนมากมายถึงกับรู้สึกว่าตนถูกแรงสั่นสะเทือนดีดลอยขึ้น
รอยแยกเส้นแล้วเส้นเล่าแผ่ออกมาจากบริเวณที่แขนฟาดลง
ปกคลุมพื้นที่โดยรอบหลายร้อยเมตร
“ฉู่โม่!”
บนกำแพง
หัวใจของเฉินซีเวยพลันบีบรัด นางอดเป็นห่วงฉู่โม่อย่างหนักไม่ได้