ทั้งสนามรบพลันเงียบลงในชั่วขณะนั้น
เงียบสนิทราวกับความตาย
ไม่ว่าจะมนุษย์หรือสัตว์ดุร้าย ต่างจ้องมองซากศพที่ล้มลงตรงหน้าและนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง
โดยเฉพาะเหล่าสัตว์ดุร้าย
สำหรับพวกมัน วานรเพลิงขาวเป็นสัตว์ดุร้ายระดับห้า แรงกดดันทางสายเลือดทำให้พวกมันหวาดกลัววานรเพลิงขาวจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
แต่ตอนนี้
หัวหน้าที่พวกมันคิดว่าไม่มีวันพ่ายแพ้ กลับตายแล้ว!
ตายต่อหน้าต่อตาพวกมัน!
“โฮก!”
สัตว์ดุร้ายระดับสี่ตัวหนึ่งที่รอดชีวิตส่งเสียงคร่ำครวญขึ้นมา ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปยังทิศตรงข้ามกับฐานที่มั่นโดยไม่เหลียวกลับ
สัตว์ดุร้ายตัวอื่น ๆ ต่างได้สติ หันหลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
ตอนแรกมีเพียงบางส่วน ก่อนจะค่อย ๆ ลุกลามไปทั่ว จนท้ายที่สุดสัตว์ดุร้ายทั้งหมดก็พากันแตกฮือหนีเตลิด
“พวกเรา...”
“ชนะแล้วเหรอ?”
บนกำแพงฐานที่มั่น ทุกคนมองฝูงสัตว์ดุร้ายที่วิ่งหนีกระจัดกระจาย พลันรู้สึกเหมือนสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ความจริง
พวกเขาชนะแล้ว!
พวกเขา...ชนะจริง ๆ!
หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นความจริง ความยินดีก็พลันเอ่อท้นในใจ ความรู้สึกเหมือนรอดพ้นจากความตายทำให้พวกเขาโห่ร้องออกมาจากใจจริง
“พวกเราชนะแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!”
“พวกเราขับไล่สัตว์ดุร้ายไปได้แล้ว! เราปกป้องฐานที่มั่นไว้ได้!”
ทุกคนดีใจจนน้ำตาไหล
แต่ท่ามกลางเสียงโห่ร้อง พวกเขาก็ยังไม่ลืมชายหนุ่มที่ก้าวออกมาในยามคับขันและช่วยชีวิตทุกคนไว้——
“เทพสงคราม!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาอย่างคลุ้มคลั่ง
วินาทีถัดมา
“เทพสงคราม!”
“เทพสงคราม!”
“เทพสงคราม!”
ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ พากันตะโกนพร้อมกัน ช่วงแรกเสียงยังไม่ดังนัก ทั้งยังฟังดูสับสนปะปน