ฐานที่มั่นหลูหยาง ย่านเมืองชั้นใน ภายในบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง
ชายวัยกลางคนหน้าตาน่าเกรงขามแต่งกายทรงพลัง แววตาหม่นหมอง คำรามด้วยความโกรธ: "ลูกของข้าตายแล้ว ยังตรวจไม่ได้ว่าฆาตกรเป็นใคร สุดท้ายเลี้ยงเจ้าไว้ทำไม!"
โจวเฉิงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เดิมทีรออยู่บ้านเพื่อหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากลูกชาย แต่กลับได้ข่าวร้าย
จะให้เขารับได้อย่างไร!
ตรงหน้าเขา
เคอเนี่ยน ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเริ่มต้น ถูกดุจนก้มหน้าอย่างสำรวม
หลังด่าไปสักพัก โจวเฉิงคลายความโกรธลงเล็กน้อย เสียงเข้ม: "ลูกข้าโจวฉีแม้พลังไม่สูงนัก แต่ในเขตล่าสัตว์มีเพียงสัตว์ดุร้ายระดับหนึ่ง จะฆ่าลูกข้าได้อย่างไร? ยิ่งกว่านั้น... ต่อให้เผชิญอันตราย มีพรสวรรค์สายลม ก็ไม่ถึงกับไม่มีโอกาสส่งข่าว! ดังนั้นเขาต้องถูกซุ่มโจมตีแน่นอน!"
"สืบ! สืบว่าลูกข้ามีศัตรูใคร เคยขัดแย้งกับใครบ้าง สืบให้หมด!"
ได้ยินเช่นนั้น
เคอเนี่ยนรู้สึกขมขื่นในใจ
นิสัยของโจวฉีเป็นอย่างไร เขารู้ดี
นิสัยหยิ่งยะโสโอหัง ย่อมมีศัตรูนับไม่ถ้วนภายนอก
อยากสืบหาฆาตกรจากสิ่งนี้ ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
แต่
ในจังหวะนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พูดขึ้น: "พูดถึงเรื่องนี้ ลูกน้องนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง ตอนที่สืบข่าว ได้รู้ว่าคุณชายชอบเฉินซีเวย ผู้ฝึกยุทธ์ในชั้นเรียนหัวกะทิของสถาบันเดียวกัน ส่วนเฉินซีเวยมีคู่หมั้นชื่อฉู่โม่ คนผู้นี้ไม่มีร่างกายและพรสวรรค์ในการฝึกใดๆ เป็นเพียงเพราะความสัมพันธ์กับเฉินซีเวย จึงได้เรียนที่สถาบันที่หนึ่ง และเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับคุณชาย"