ภายในป่า
ฉู่โม่กำลังฝึกฝนวิชาตัวเบาอยู่
ก้าวหลัวเยียนในฐานะวิชายุทธ์ระดับสัมฤทธิ์ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
หากฝึกสำเร็จ จะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วในพื้นที่แคบ ความเร็วเทียบได้กับการเคลื่อนย้ายชั่วขณะ ทำให้ผู้อื่นไม่อาจคาดเดาได้
แต่สิ่งที่ต่างจากการเคลื่อนย้ายชั่วขณะก็คือ ระหว่างเคลื่อนไหว เส้นทางที่ผ่านไปจะทิ้งเงาร่างเป็นชุด ๆ ราวกับหมอกควัน
เงาร่างเหล่านี้สามารถรบกวนคู่ต่อสู้ได้ ยากที่จะจับเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ
ผลคือทรงพลังอย่างยิ่ง
แต่เพราะเหตุนี้เอง เงื่อนไขการฝึกจึงเข้มงวดมาก มีข้อกำหนดที่เคร่งครัดต่อการหายใจ การกระตุ้นลมปราณ และความคล่องตัวของร่างกาย
แต่ฉู่โม่มีพรสวรรค์สายลมขั้นต่ำ ซึ่งเข้ากับวิชาตัวเบาอยู่แล้ว
ดังนั้นการฝึกจึงไม่มีอุปสรรค
นอกจากช่วงแรกที่ยังสะดุดบ้าง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเชี่ยวชาญในก้าวหลัวเยียนของเขาก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
หลายชั่วยามต่อมา
ร่างหนึ่งพุ่งไปมาภายในป่า ความเร็วรวดเร็วปานสายฟ้า ราวกับหมอกควัน เพียงแค่พริบตา ยังไม่ทันมองชัดก็หายไปแล้ว
"ไม่ด้อยกว่าวิชาตัวเบาระดับสัมฤทธิ์เลย สุดยอดจริง ๆ!"
ฉู่โม่หยุดฝีเท้า หายใจหอบเหนื่อย หน้าผากมีเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้ม
หลังจากฝึกฝนอย่างหนัก เขาก็สามารถเข้าประตูก้าวหลัวเยียนได้สำเร็จ
"ตอนนี้ฉันมีพรสวรรค์สายฟ้าและสายลมสองอย่าง รวมถึงวิชาดาบเฉือนอากาศและก้าวหลัวเยียนสองวิชายุทธ์ระดับสัมฤทธิ์ที่เข้าประตูแล้ว"