เพียงพริบตา ก็สามวันล่วงเลยไป
วันนี้คือวันออกจากเขตป่า
เหล่านักเรียนเดินออกจากป่าทึบทีละคน มาถึงจุดรวมพล
ครูสองคนรออยู่แล้ว
นับจำนวนคน คำนวณคะแนน
“เหม่ยกว่างเทา 13 คะแนน”
“หยวนฮั่นอี้ 6 คะแนน”
“หวายหนิง 21 คะแนน”
“โหลวเฉิน 19 คะแนน”
……
นักเรียนทยอยกันออกมา เมื่อเห็นคะแนนของตัวเองอยู่ในกลุ่มนำ ก็ยิ้มแย้มดีใจ
แต่พอเห็นคะแนนตัวเองรั้งท้าย ก็สีหน้าห่อเหี่ยว
อย่างไรก็ตาม
ไม่ว่าใคร ล้วนคิดว่าตัวเองคราวนี้ไม่สามารถแย่งที่หนึ่งได้
เพราะยังไงซะ โจวฉีที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องก็ยังไม่ออกมา
ถ้าไม่ผิดคาด พอโจวฉีออกมา คะแนนที่เขาได้ จะต้องเป็นที่หนึ่งแน่นอน
ด้วยความคิดแบบนี้ เหล่านักเรียนต่างมองไปที่ทางออก
แม้แต่ครูก็มีสีหน้าคาดหวัง
แต่เวลาเคลื่อนผ่านไป เห็นว่าถึงเวลา รวมพลจะจบลงแล้ว โจวฉีก็ยังไม่ออกมา สีหน้าของทุกคนเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย
“เป็นอะไรไป? โจวฉียังไม่ออกมาอีก?”
“เขาจะไม่……”
“เป็นไปไม่ได้! โจวฉีคือศิษย์ยุทธ์ที่เก่งที่สุดในห้องเรา ยังไงก็ไม่มีทางเกิดเรื่อง!”
“แต่ในป่ามันอันตราย ไม่มีใครการันตีได้ เผื่อว่าโจวฉีซวย……”
เหล่านักเรียนซุบซิบกันใต้ลมหายใจ
และในตอนนั้นเอง ที่ทางออกก็มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมา
เห็นดังนั้น ทุกคนต่างฮึกเหิม คิดว่าเป็นโจวฉีออกมาแล้ว