ฟ้าสาง
คณะเดินทางก็เตรียมพร้อมออกเดินทางแล้ว
โม่ซานซานถือจานหยกนำทาง ส่วนผู้ฝึกยุทธคนอื่น ๆ คอยคุ้มกันอยู่รอบด้าน ระมัดระวังป้องกันภัยอย่างเข้มงวด
ความเร็วของพวกเขาไม่ช้าเลย
เวลาครึ่งวันผ่านไป คณะเดินทางข้ามระยะทางอันยาวไกล ระหว่างทางยังพบสัตว์ดุร้ายไม่น้อย กระทั่งฝูงสัตว์ขนาดเล็กก็ยังเจอ
แต่ด้วยการคุ้มกันจากผู้ฝึกยุทธระดับจุดสูงสุดสามสิบถึงสี่สิบคน บวกกับพละกำลังเหนือสามัญของฉู่โม่ ต่อให้สัตว์ดุร้ายตัวไหนปรากฏตรงหน้า ก็มีแต่ต้องถูกสังหารเท่านั้น
ดังนั้นจึงนับว่าผ่านมาได้อย่างปลอดภัย แม้จะมีเรื่องให้หวาดเสียวอยู่บ้าง
“ดินแดนลับแห่งนี้อันตรายจริง ๆ!”
“โชคดีที่ตลอดทางมีฉู่โม่คอยคุ้มกัน ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่กล้าหวังว่าจะได้หยกแก่นเสวียนหยวนจากดินแดนลับแห่งนี้!”
ระหว่างทาง โม่ซานซานเอ่ยกับฉู่โม่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ฉู่โม่เพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
หากเชื่อคำพูดของโม่ซานซานจริง ๆ ก็คงไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!
อย่างไรเสีย
โม่ซานซานเป็นผู้บริหารระดับสูงของสมาคมการค้าจุดคราม อีกทั้งยังสามารถกลายเป็นผู้ฝึกยุทธระดับจุดสูงสุดได้ภายในสองปี พรสวรรค์ของเธอย่อมไม่ธรรมดา ฉู่โม่ไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่มีวิธีเอาชีวิตรอด
ยิ่งไปกว่านั้น
เธอยังเข้าใจเจตจำนงกระบี่ และความเข้าใจในเจตจำนงกระบี่ของเธอก็ลึกซึ้งยิ่งกว่าฉู่โม่เสียอีก
แม้พละกำลังจะด้อยกว่าฉู่โม่อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธทั่วไปจะเทียบได้
ทั้งสองพูดคุยกันพลางเดินทางต่อไป
ในตอนนั้นเอง
คณะเดินทางก็มาถึงหน้าหุบเขาแห่งหนึ่ง
หุบเขาแคบขนาบด้วยหน้าผาสูงชันโดยรอบ ภูมิประเทศอันตรายอย่างยิ่ง