“สัตว์ดุร้ายพวกนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่?!”
หลังการต่อสู้ครั้งใหญ่
ฉู่โม่กับโม่ซานซานตรวจสอบซากศพของสัตว์ดุร้ายเหล่านี้
พวกเขาพบว่าร่างกายของสัตว์ดุร้ายเหล่านี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ล้วนเกินขีดจำกัดของสัตว์ดุร้ายระดับสองไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น
ระหว่างการต่อสู้ก่อนหน้านี้ สัตว์ดุร้ายเหล่านี้ถึงกับพูดภาษามนุษย์ได้!
หากอยู่ภายนอก การพูดภาษามนุษย์ได้หมายความว่าอย่างน้อยต้องเป็นสัตว์ดุร้ายระดับห้า!
แต่นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!
หากเป็นสัตว์ดุร้ายระดับห้าจริง ๆ พวกเขาคงไม่มีโอกาสต้านทานแม้แต่น้อย!
ยิ่งไปกว่านั้น ในดินแดนลับแห่งนี้
เพราะกำแพงมิติบอบบาง สัตว์ดุร้ายทุกตัวจึงไม่มีทางเกินระดับสองได้ มิฉะนั้นมิติรอบด้านจะแตกสลาย แล้วถูกกระแสมิติปั่นป่วนกลืนกินจนสิ้นซาก
แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน ทำให้พวกเขาเผยสีหน้าเคร่งเครียดในทันที
“ดูท่าดินแดนลับแห่งนี้จะมีความลับซ่อนอยู่ไม่น้อยจริง ๆ!”
“หัวหน้าโม่ ต่อจากนี้พวกเราต้องระมัดระวังให้มากขึ้น... สิ่งสำคัญเร่งด่วนตอนนี้คือรีบเอาหยกแก่นเสวียนหยวนมาให้ได้ จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไปตามสถานการณ์!”
ฉู่โม่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่ซานซานก็พยักหน้าเห็นด้วย
ดินแดนลับจะดีเพียงใด ก็ต้องมีชีวิตอยู่จึงจะสำรวจได้
เมื่อพบว่าดินแดนลับแห่งนี้มีอันตรายที่น่าสะพรึงกลัว ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือรีบจากไปให้เร็วที่สุด
เมื่อคิดได้เช่นนี้