บทที่ 7 คนโง่
หวางฉินกลัวพ่อสามีคนนี้มาตลอด รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่มีค่ะพ่อ! ฉันไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น เรื่องที่พี่สะใภ้ใหญ่ก่อขึ้นวันนี้เป็นความคิดของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยค่ะ”
ฟางจือหัวแอบด่าหวางฉินในใจว่าเป็นคนโง่
เจียงหวั่นแทบจะปูทางไว้ให้หมดแล้ว แต่เธอกลับไม่รู้จักคว้าโอกาสไว้
ปกติก็เอาแต่บ่นกับเธอว่าคนแก่สองคนของตระกูลลู่ลำเอียงเข้าข้างบ้านรองกับบ้านสาม แอบขนของไปให้ทางนั้นอยู่เรื่อย ตอนนี้มีโอกาสชัด ๆ ที่จะเอาผลประโยชน์จากคนแก่สองคนนั่นมาแท้ ๆ เธอกลับรู้จักแต่ถอยหนี
ถ้าหวางฉินไม่พูดแบบนี้ เธอก็อาศัยจังหวะนี้ยืนอยู่ข้างเจียงหวั่นได้เหมือนกัน
พวกเธอสามบ้านร่วมมือกัน ต่อให้พ่อสามีโมโหแค่ไหนก็ทำอะไรพวกเธอไม่ได้
ยังไงเสีย กฎหมายไม่ลงโทษพวกหมู่
แต่ตอนนี้หวางฉินแสดงจุดยืนแบบนี้แล้ว เธอจะไปยืนข้างเจียงหวั่นอีกก็ไม่เหมาะ
ไม่อย่างนั้นพ่อสามีคงคิดว่าเธอกับเจียงหวั่นเป็นพวกเดียวกัน
แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด วันนี้เจียงหวั่นคนเดียวก็ทำให้คนทั้งบ้านขุ่นเคืองไปหมดแล้ว เธอต้องไม่ปล่อยให้ทุกคนคิดว่าเธอกับเจียงหวั่นเป็นพวกเดียวกัน
เธอยิ้มอย่างระมัดระวัง “พ่อ อย่าโทษพี่สะใภ้ใหญ่เลยค่ะ เธออาจจะแค่คิดผิดไปชั่ววูบก็ได้”
จากนั้นก็หันไปมองเจียงหวั่น “พี่สะใภ้ใหญ่ รีบขอโทษพ่อเถอะค่ะ เรื่องวันนี้ก็ให้มันแล้วไปเถอะ!”
ลู่เว่ยกั๋วมองเธออย่างพึงพอใจ
ในบรรดาลูกสะใภ้ทั้งสามคน คนที่เขาพอใจที่สุดก็คือฟางจือหัว
รู้จักวางตัว ทำอะไรมีขอบเขต รู้จักรุกถอย สมกับเป็นสะใภ้ใหญ่ น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่สะใภ้ใหญ่