ตอนที่ 6 ถกเหตุผล
เจียงหวั่นไม่ใช่คนที่โตมากับการถูกขู่จนกลัว
กว่าจะขึ้นเป็นรองผู้จัดการบริษัทลงทุน เธอเคยเจออันตรายทั้งเล็กและใหญ่มาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง
ทั้งถูกข่มขู่ ถูกคนแปลกหน้าสะกดรอยตาม กระทั่งมีผู้ชายแปลกหน้ามากดกริ่งเคาะประตูตอนดึกดื่น เรื่องพวกนี้ฝึกให้หัวใจเธอแข็งแกร่งมานานแล้ว
เพราะฉะนั้นเมื่อต้องเผชิญกับการตบโต๊ะของลู่เว่ยกั๋วที่ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้เธอสักนิด หัวใจก็ยังเต้นอย่างสงบ อัตราการเต้นยังคงอยู่ที่ 80 ครั้งต่อนาที
“พ่อก็รู้ว่าฉันเพิ่งแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ ไม่ใช่แม่บ้านของตระกูลลู่ อีกอย่าง ตอนนี้เป็นสังคมใหม่แล้ว ไม่มีเรื่องต้องคอยรับใช้ใครหรอกค่ะ เรื่องคนดูแลบ้าน ฉันคิดว่าในฐานะคนหนึ่งของตระกูลลู่ ฉันก็มีสิทธิ์ถาม!”
พูดจบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เจียงหวั่นก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนทันที ก่อนมองลู่เว่ยกั๋วแล้วพูดว่า “พ่อคะ ที่ฉันถามก็เพราะเป็นห่วงพ่อนะคะ ฉันคิดว่าคนที่ควรดูแลบ้านนี้ก็คือพ่อกับแม่ แต่ทำไมอาหารถึงถูกล็อกไว้ในห้องคุณปู่คุณย่าล่ะคะ? ฉันเห็นคุณปู่คุณย่าไปบ้านอารองกับอาสามอยู่บ่อย ๆ แถมยังหิ้วของไปด้วย ของที่หิ้วไปนั่นคืออะไรคะ? ไม่ใช่อาหารที่คนทั้งบ้านช่วยกันทำงานหามาอย่างเหน็ดเหนื่อยหรอกหรือ?”
“ยกตัวอย่างไข่ไก่ก็ได้ค่ะ ในแต่ละเดือนบ้านเรามีไข่ไก่กี่ฟอง พ่อรู้ไหมคะ? แล้วเรากินกันไปกี่ฟอง? ฉันเห็นว่าที่บ้านแทบไม่ได้กินไข่กันสักเท่าไร แล้วไข่หายไปไหนหมดล่ะคะ? ไก่พวกนั้นแม่เป็นคนเหน็ดเหนื่อยเลี้ยงดูทั้งนั้น ส่วนอาหารก็ถูกล็อกไว้ในห้องคุณปู่คุณย่า ตกลงมีอาหารอยู่เท่าไร แต่ละปีขายอาหารได้เงินเท่าไร แล้วตอนนี้เหลืออยู่เท่าไร เรื่องพวกนี้ไม่ควรให้พวกท่านชี้แจงหน่อยหรือคะ?”