บทที่ 32 เช่าบ้าน
ความคิดของลู่หมิงเฉินเหมือนกับฟางจือหัวเป๊ะ เขารีบอุ้มกะละมังไม้ไปหาลู่ม่านม่านทันที
เสียดายที่เดินวนหาอยู่รอบหนึ่งก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ได้แต่อุ้มกะละมังไม้กลับเข้าห้อง รอลู่ม่านม่านกลับมาแล้วค่อยให้เธอซัก
พอเจียงหวั่นเข้าเมืองมา ก็เห็นแผงขายอาหารเช้า จึงเปลี่ยนไปกินร้านขายเกี๊ยวน้ำ สั่งเกี๊ยวชามใหญ่หนึ่งชาม อร่อยกว่าซาลาเปาที่กินเมื่อวานเสียอีก
กินอิ่มแล้วก็เริ่มเดินเล่นสำรวจถนนสายนี้
ที่นี่น่าจะเป็นถนนที่คึกคักที่สุดในเมือง
ทั้งสถานีรถโดยสาร ไปรษณีย์ สหกรณ์ แล้วก็ห้างสรรพสินค้า ล้วนอยู่แถวนี้
ถ้าเธอจะทำการค้า ยังไงก็ต้องเลือกแถวนี้แหละ
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ต้องแก้ปัญหาเรื่องที่พักก่อน
ตอนนั้นเอง เจียงหวั่นก็เห็นยายแก่ขายน้ำชาอีกครั้ง นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ พัดพัดใบตองอย่างไม่รีบร้อน
เธอเดินเข้าไปหา
หางตาเหลือบเห็นยายแก่ที่เมื่อวานมาแย่งลูกค้ากับเธออยู่ไม่ไกล ยังถลึงตาใส่ ปากขยับพึมพำอะไรไม่รู้
คงไม่มีคำดี ๆ แน่
ยายแก่จำเธอได้ทันที นาน ๆ ทีถึงจะเป็นฝ่ายทักก่อน “สาวน้อย วันนี้กลับมาดื่มชาอีกแล้วเหรอ”
“ค่ะ ชาที่บ้านยายอร่อยดี” เจียงหวั่นจ่ายเงิน ยกถ้วยขึ้น เปิดฝาแก้วแล้วดื่ม
ในดวงตาของยายแก่มีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นมานิดหนึ่ง
ชาของตัวเองเป็นอย่างไร ยายย่อมรู้ดี ถึงจะแพงกว่าร้านอื่นสองเฟิน แต่ใบชาล้วนเป็นใบชาชั้นดี แค่เข้าปากก็รู้สึกได้
เจียงหวั่นดื่มชาเสร็จแล้วจึงถาม “คุณยายคะ หนูอยากถามหน่อย แถวนี้มีบ้านให้เช่าไหมคะ หนูอยากเช่าสองห้องไว้พัก”