ตอนที่ 33 นาฬิกาข้อมือ
เธอจะตั้งแผงขายอาหารทำธุรกิจแน่นอน ยังไงก็ต้องมีห้องครัวสักห้อง ตอนแรกคิดว่าจะเช่าสองห้อง แล้วกั้นพื้นที่ข้างห้องที่ตัวเองพักออกมาทำครัว ตอนนี้ก็สะดวกขึ้นเยอะ
“ได้ ราคานี้ฉันรับได้ ไปดูห้องกันเถอะ!”
คราวนี้คุณย่าอู่ถึงได้มองเจียงหวั่นอย่างจริงจัง ก่อนจะเปิดประตูห้องปีกด้านตะวันออกให้เธอเข้าไปดู
ห้องทั้งสองห้องไม่ใหญ่นัก แต่พักอาศัยได้สบาย ทำความสะอาดไว้เรียบร้อย ด้านตะวันออกของห้องปีกยังมีห้องครัวเล็ก ๆ ขนาดไม่กี่ตารางเมตรด้วย
เจียงหวั่นตกลงเช่าทันที ยังไงพอจัดการบ้านเก่าเรียบร้อย เธอก็จะย้ายมาอยู่ที่นี่อยู่แล้ว ค่าเช่าเพิ่มอีกไม่กี่วันไม่ใช่ปัญหา
จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าครึ่งปีและทำสัญญาเสร็จ คุณย่าอู่ก็ส่งกุญแจให้เธอ ทั้งยังให้กุญแจประตูใหญ่ของลานบ้านมาอีกดอก
ตั้งแต่ต้นจนจบคุณย่าอู่เย็นชาไร้รอยยิ้ม แม้แต่คุณยายหลี่ที่ช่วยแนะนำผู้เช่าให้ก็ยังไม่ได้รับรอยยิ้มจากแกสักนิด
ถึงท่าทีจะไม่เป็นมิตรนัก แต่เจียงหวั่นกลับพอใจเจ้าของบ้านแบบนี้มากกว่า เธอชอบความสัมพันธ์ที่มีขอบเขตชัดเจน มากกว่าการทำตัวสนิทสนมเกินเหตุ
ตอนกำลังจะออกไป เธอก็เห็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบเดินออกมาจากห้องปีกตะวันออก แล้วพูดจาเหน็บแนมเจียงหวั่นทันที “นี่คุณเป็นพวกกระเป๋าหนักแต่ไม่ฉลาดหรือไง ถึงได้เช่าห้องปีกนั่นตั้งสิบหกหยวน รู้ไหมว่าห้องปีกแบบนี้ในลานอื่นเขาเช่ากันแค่สิบหยวน? ยัยบ้านนอก คิดว่าคนอื่นเขาหวังดีช่วยคุณจริง ๆ เหรอ ระวังโดนหลอกเอาล่ะ!”