ตอนที่ 16 ป้ายสีดำ
หวางฉินขวางลู่ม่านม่านไว้ แย่งแผ่นแป้งจากมือเธอไป “แม่เธอป่วยอยู่ จะกินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง ฉันได้ยินคนเขาพูดกันว่าเป็นไข้ต้องอดอาหารสักหน่อยถึงจะหายเร็ว เธออย่าให้แม่กินจนอิ่มเกินไปสิ อีกอย่างฉันก็ทำแผ่นแป้งมาไม่เยอะ เธอหยิบไปทีเดียวตั้งสองแผ่น แล้วคนอื่นจะกินอะไรกัน!”
ลู่ม่านม่านยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้าง ๆ มือที่ถูกแย่งแผ่นแป้งไปว่างเปล่า
ตอนนั้นฟางจือหัวเรียกคนในตระกูลลู่ให้นั่งลงแล้ว คนพวกนั้นทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของหวางฉิน และไม่เห็นลู่ม่านม่านที่ยืนเก้ออยู่ตรงนั้น
หวางฉินกลอกตาไปมา ก่อนยื่นแผ่นแป้งสองแผ่นให้ยายแก่ลู่ “คุณย่า กินสิคะ”
ยายแก่ลู่ยิ้มอย่างพอใจ รับแผ่นแป้งมาแล้วกัดคำหนึ่ง จากนั้นก็แย่งชามจากมือลู่ม่านม่านไป “นังเด็กตายด้าน ยืนทำอะไรอยู่! ถ้าจะไปดูแลแม่ก็กลับเข้าห้องไป อย่ามายืนขวางหูขวางตาตรงนี้! ไม่ได้ยินที่พี่สะใภ้สามพูดหรือไง แม่เธอเป็นไข้ก็ไม่ต้องกินมื้อเช้า ยังไงก็นอนอยู่บนเตียง ไม่กินก็ไม่ตายหรอก”
ลู่ม่านม่านน้ำตาคลอ มองพ่อกับพี่ชายทั้งสองคน พวกเขานั่งลงแล้วและกำลังกินกันอย่างตะกละตะกลาม ไม่มีใครพูดช่วยเธอสักคน
จังหวะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจากนอกประตู ก่อนยกโต๊ะกลมคว่ำลงในคราวเดียว
อาหารเช้าที่เพิ่งทำเสร็จทั้งโต๊ะถูกพลิกกระเด็นไปตกใส่คนในตระกูลลู่ที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่
“อ๊าก! อ๊าก!”
“อยากตายหรือไง!”
“ร้อนจะตายอยู่แล้ว!”
เสียงกรีดร้องของคนในตระกูลลู่ดังระงมขึ้นลงจนแทบทะลุฟ้า