ตอนที่ 17 ก่อเรื่อง
เสียงสูดปากดังขึ้นรอบด้าน
“ลู่เว่ยกั๋วโง่หรือเปล่า ทำไมแค่นี้ถึงมองไม่ออก?”
“แกล้งโง่หรือเปล่า? ไม่งั้นข้าวในบ้านหายไป เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?”
“หุยอิงก็น่าสงสารจริง ๆ แต่งกับผู้ชายแบบนี้ แล้วยังได้แม่สามีแบบนี้อีก……”
………
เจียงหวั่นแอบปรบมือให้ยายไช่อยู่ในใจ ตัวช่วยคนนี้เจ๋งจริง ๆ
เธอเห็นยายแก่ลู่กับลู่เว่ยกั๋วยืนอยู่ด้านหลังสุดแล้ว ตอนนี้หน้าของทั้งสองคนดำยิ่งกว่าถ่านเสียอีก
โดยเฉพาะลู่เว่ยกั๋ว พอรู้ว่าแม่แท้ ๆ ขนของของเขาไปให้พวกน้องชาย แถมยังถูกคนด่าว่าโง่ ความรู้สึกในใจตอนนี้มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้
ตอนนี้ลู่เว่ยกั๋วได้แต่ดีใจที่เมื่อครู่ห้ามครอบครัวของลูกชายคนรองกับลูกชายคนเล็กไว้ได้ทัน
ถ้าพวกเขาได้ยินคำพูดพวกนี้เข้า แล้วคนเหล่านั้นจะยังยอมเชื่อฟังเขาในฐานะหัวหน้าครอบครัวได้ยังไง?
เขามองยายแก่ลู่แวบหนึ่ง อีกฝ่ายอ้าปากพูดว่า “เว่ยกั๋ว ยายแก่นี่ไม่ชอบบ้านเราอยู่แล้ว จงใจพูดเรื่องพวกนี้ให้แกได้ยิน แม่รักแกที่สุด แถมยังอยู่บ้านแก คอยช่วยทำงานให้บ้านแกคนเดียว จะเอาไข่ไปให้พวกน้องชายแกได้ยังไง แกอย่าไปเชื่อคำยุแยงของนางเชียว!”
ยายแก่ลู่พูดจบก็มองลูกชายอย่างคาดหวัง แต่เห็นเขาไม่ตอบอะไรสักคำ ในใจก็สาปแช่งบรรพบุรุษของยายไช่ไปแล้วร้อยแปดรอบ
ยายแก่ไม่ยอมตายคนนี้! ตอนสร้างบ้าน นางกับตาแก่ก็แค่ยึดที่ดินบ้านอีกฝ่ายไปนิดเดียวเองไม่ใช่หรือไง?
แต่ใครใช้ให้ยายไช่มีลูกชายน้อยล่ะ? มีลูกชายแค่คนเดียว ไม่ต้องสร้างบ้านหลายหลัง แบ่งที่ให้บ้านพวกนางใช้สักหน่อยแล้วจะเป็นไรไป?