ตอนที่ 13 สายโทรศัพท์
จบเห่แล้ว!
นี่มันความรู้สึกเหมือนหูจะตั้งท้องชัด ๆ!
“ผมลู่เยี่ยน มีธุระอะไร”
เจียงหวั่นแกล้งกระแอมเบา ๆ สองครั้ง “เอ่อ… ลู่เยี่ยน ฉันเจียงหวั่นนะ”
เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้นอีกครั้ง “รู้แล้ว มีธุระอะไร”
แม้น้ำเสียงและโทนเสียงของลู่เยี่ยนจะไม่เปลี่ยนไปเลย แต่เจียงหวั่นก็ยังจับได้ว่ามีความไม่พอใจแฝงอยู่เล็กน้อย?
ความเข้าใจนี้ทำให้ความร้อนที่ใบหูของเจียงหวั่นลดฮวบลงทันที
ค่าโทรศัพท์แพงมาก เธอจึงพูดสั้น ๆ ให้ได้ใจความ “ฉันเตรียมจะแยกบ้าน แต่พ่อกับปู่ย่าของคุณไม่เห็นด้วย เมื่อคืนฉันก่อเรื่องไปยกใหญ่ ทำให้แม่ของคุณโดนพ่อตบไปหนึ่งฉาด แถมยังโดนเตะอีกครั้ง
แต่บ้านนี้ฉันต้องแยกให้ได้แน่นอน ถ้าแม่คุณยินดี ฉันก็เตรียมจะพาแม่กับน้องสาวของคุณเข้าเมืองไปทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อไปก็จะพยายามหาทางย้ายมาอยู่ในเมืองให้ได้”
ปลายสายเงียบไปกะทันหัน
เจียงหวั่นเรียก “ฮัลโหล ๆ” อยู่หลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบ
“ลู่เยี่ยน รีบพูดหน่อย! ค่าโทรศัพท์แพงนะ”
“ผมฟังอยู่” เสียงของลู่เยี่ยนเย็นเยียบดุจลมหนาวเสียดกระดูก “ถ้าคุณอยากแยกบ้านก็แยกไป เรื่องปู่ย่าไม่ต้องไปยุ่ง ส่วนพ่อผมยิ่งไม่ต้องสนใจ ทำการค้าต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ เดี๋ยวผมจะโอนเงินกลับไปให้หนึ่งพันหยวน”
“เอ่อ… ได้ ขอบคุณนะ”
มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? เจียงหวั่นแปลกใจ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะเกรงใจ การเข้าเมืองไปทำการค้าก็ต้องใช้เงินแทบทุกเรื่องจริง ๆ