ตอนที่ 14 ตัดสินใจ
“แม่เป็นอะไรไปเนี่ย ผมหิวจนจะตายอยู่แล้ว” ลู่จื้อหย่วนโอดครวญ “นี่จะให้คนเขาอยู่กันยังไง กลับจากทำงานแล้วยังไม่มีข้าวเช้ากิน เมื่อวานก็ไม่ทำกับข้าว วันนี้ก็ไม่ทำอีก แม่มัวทำอะไรอยู่กันแน่!”
ลู่หมิงเฉินเม้มปาก เขารู้ว่าเมื่อวานแม่โดนตี จึงรู้สึกไม่สบายใจ
แต่ถึงจะไม่สบายใจแค่ไหน ก็ไม่ควรปล่อยให้พวกเขาตื่นมาแล้วไม่มีข้าวกินสิ
เมื่อคืนพวกเขาก็กินไม่อิ่ม วันนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน แม่ใช่ว่าจะไม่รู้เสียหน่อยว่าพวกเขาหิวแค่ไหน
แม่ของเขานี่ก็เอาแต่ใจไปหน่อยแล้ว
หวางฉินหันไปบ่นกับฟางจือหัวด้วย “ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง เจียงหวั่นไม่ไปทำงาน เอาแต่นอนแผ่เป็นศพอยู่บ้าน ตอนนี้แม่สามีก็เอาอย่าง ไม่ทำข้าวเช้าอีก ทั้งบ้านมีแต่พวกเราที่โง่ ทำงานเป็นอย่างเดียว!”
ฟางจือหัวฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
ลู่เว่ยกั๋วได้ยินคำพูดของทั้งสองคนชัดเจนทุกคำ
เขาเดือดดาลจนแทบระเบิด ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องของเขากับเฉียวหุยอิง วันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสั่งสอนเธอสักครั้ง
ยายแก่ลู่เห็นลูกชายถูกตนยุยงจนโกรธขึ้นมา ในใจก็พอใจ
ลูกชายต้องจัดการยัยขี้เกียจนั่นให้ดี ไม่อย่างนั้นต่อไปบ้านนี้คงวุ่นวายไปหมดแน่!
ลู่หมิงเฉินกับคนอื่น ๆ นั่งพักอยู่ในลานบ้าน รอลู่เว่ยกั๋วเรียกเฉียวหุยอิงออกมาทำกับข้าว
ลู่เว่ยกั๋วเดินเข้าห้องมาด้วยความโกรธจนอยากซ้อมเฉียวหุยอิงให้ตายคามือ ก็เห็นลูกสาวฟุบร้องไห้อยู่ข้างเตียง