ตอนที่ 12 อำเภอ
เจียงหวั่นมีความจำดีมาก แค่อ่านเบอร์โทรศัพท์สองรอบก็จำได้แล้ว
เธอนับเงินอีกครั้ง หยิบเงินยี่สิบหยวนใส่กระเป๋าเสื้อชั้นใน แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อเงินที่เหลือซ่อนไว้อย่างมิดชิด
เงินห้าร้อยหยวนในยุคปัจจุบันไม่ใช่เงินก้อนโตอะไร แต่ในยุคนี้นับว่าเป็นเงินก้อนมหาศาล
เธอต้องอาศัยเงินห้าร้อยหยวนนี้สร้างฐานะ จะต้องเก็บรักษาให้ดี
เธอออกไปหาลู่ม่านม่านอีกครั้ง บอกว่าจะไปไปรษณีย์แต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้
ลู่ม่านม่านเอ่ยอย่างเป็นห่วงว่า “จักรยานที่บ้านพ่อเป็นคนดูแลมาตลอด พ่ออาจไม่ยอมให้พี่สะใภ้ขี่เข้าเมืองหรอกค่ะ”
พูดจบก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า พี่สะใภ้อาจขี่จักรยานไม่เป็นด้วยซ้ำ!
แล้วเธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมกัน!
ก็แค่ลึก ๆ แล้วเป็นห่วงว่าพี่สะใภ้ต้องเดินเข้าเมืองจนเหนื่อยเท่านั้นเอง
เจียงหวั่นรู้ว่าลู่เว่ยกั๋วเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เธอไม่ได้หวังว่าเขาจะยอมให้ยืมจักรยานอยู่แล้ว
“ฉันเดินไปก็ได้ อย่างมากก็ชั่วโมงกว่า ๆ เอง ถึงแน่นอน”
เจียงหวั่นมองท้องฟ้าที่มืดลงเกือบสนิท แล้วถามว่า “พ่อเธอยังไม่กลับมาเหรอ”
ลู่ม่านม่านส่ายหน้า “ยังค่ะ”
เจียงหวั่นไม่ได้คิดอะไรมาก ถามไถ่อาการแม่สามีอีกนิดหน่อย แล้วกลับห้องไปล้างหน้าแปรงฟันพักผ่อน
คืนนี้เธอต้องรีบเข้านอน พรุ่งนี้เช้าต้องตื่นแต่เช้า ทางที่ดีควรออกจากบ้านก่อนคนตระกูลลู่จะตื่นตอนตีห้า
เจียงหวั่นหลับไปงีบหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาฟ้าก็ยังมืดอยู่ แต่เธอไม่กล้าหลับต่อ