ตอนที่ 30 ลอบกัด
ฟางจือหัวไม่ได้รีบร้อนตอบ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินอีกสี่ร้อยหยวนค่ะ”
เธอคิดว่าสี่ร้อยหยวนไม่ได้มากมายอะไร หลังเปิดร้านแล้ว เธอก็ไม่อยากทำให้ตัวเองต้องตึงมือเกินไป มีเงินติดมือไว้บ้างถึงจะอุ่นใจ
ลู่หมิงเฉินเหลือบมองภรรยา ตอนอยู่ในห้องเธอบอกเขาว่าขอเพิ่มอีกสักร้อย ร้านก็เปิดได้แล้ว
ลู่เว่ยกั๋วแทบสำลักกับตัวเลขสี่ร้อย เขาหัวเราะเยาะว่า “นึกว่าที่นี่เป็นธนาคารหรือไง?”
เขาคิดว่า ถ้าแค่ห้าหกสิบหยวนพอ เขาก็จะควักให้
แต่ลูกสะใภ้คนนี้อ้าปากก็ขอสี่ร้อย เธอคิดว่าเขาไม่รู้ราคาตลาดข้างนอกหรือไง?
ขอสี่ร้อยหยวนไปโดยที่ตัวเองไม่ต้องควักสักแดง ก็เปิดร้านได้แล้ว
ลูกสะใภ้คนนี้เจ้าเล่ห์เกินไป เขาจำเป็นต้องระวังไว้
ฟางจือหัวหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกว่าสายตาที่พ่อสามีมองมาราวกับกำลังมองของสกปรกอะไรสักอย่าง
เธอไม่เคยถูกหยามเกียรติแบบนี้มาก่อน จึงหันหลังเดินจากไปทันที
ลู่เว่ยกั๋วถลึงตามองลูกชายคนที่สองอย่างไม่สบอารมณ์ “เมียแกเดินไปแล้ว แกยังยืนอยู่ตรงนี้ทำไม!”
ลู่หมิงเฉินลูบจมูก “พ่อครับ ผมกับจือหัวต้องไปทำธุรกิจในเมืองอยู่แล้ว ถ้าพ่อช่วยสนับสนุนสักหน่อย พ่อก็ไปใช้ชีวิตในเมืองกับพวกเราได้ด้วย ไม่ใช่เหรอครับ?”
“เมียแกอ้าปากก็ขอสี่ร้อย แล้วพ่อจะช่วยยังไง? คิดว่าพ่อแกมีเงินเยอะแยะหรือไง?” พอเห็นลูกชายคนที่สองยังกล้าเอาเรื่องไปเมืองมาขู่ ลู่เว่ยกั๋วก็โมโหจนแทบระเบิด
“พ่อจะตื่นเต้นทำไมครับ หลายปีมานี้พี่ใหญ่ส่งเงินกลับมาเท่าไหร่ พ่อมีเงินอยู่ในมือเท่าไหร่ ทุกคนก็รู้กันดีอยู่แล้ว แถมต่อไปพี่ใหญ่ก็ยังจะส่งเงินให้พ่ออีก พ่อแค่ช่วยพวกเราชั่วคราวเท่านั้น พวกเราก็ครอบครัวเดียวกัน พี่ใหญ่ไม่ว่าอะไรหรอกครับ”