ตอนที่ 29 กิจการค้า
ยายไช่ตาเป็นประกาย “ดีเลย! ที่บ้านลูกเขยฉันมีที่ดินน้อย ข้าวแต่ละปีก็ไม่พอกินพอดี ให้เขาปลูกก็แล้วกัน”
ลูกเขยของนางเป็นคนฆ่าหมู พ่อแม่ลำเอียงเข้าข้างลูกชายคนอื่น เพราะคิดว่าเขามีฝีมือ บ้านก็มีกินมีใช้ ตอนแบ่งที่ดินจึงให้เขาแค่ที่รกร้างหนึ่งหมู่กว่า ๆ ผลผลิตมีจำกัดเหลือเกิน
ที่ดินสองหมู่ที่ส่งมาถึงหน้าบ้านแบบนี้ นางรับไว้แน่นอน
เจียงหวั่นพูดว่า “ที่ดินสองหมู่ที่ฉันแบ่งมาอยู่ตรงหน้าบ้านเก่าของฉันนิดเดียว ป้าน่าจะรู้จักนะ”
ยายไช่พยักหน้ารัว ๆ “รู้จักสิ รู้จัก! เสี่ยวหวั่น ปีนี้ตอนเก็บเกี่ยวไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะให้ลูกเขยมาช่วยเก็บ แล้วเอาข้าวไปส่งถึงหน้าบ้านเธอเลย”
เจียงหวั่นคิดดูแล้ว รู้สึกว่าวิธีนี้ดีที่สุด
ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องปวดหัวเรื่องเก็บเกี่ยวข้าวอีก
จากนั้นเธอก็คุยกับยายไช่เรื่องค่าแรง แต่ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธซ้ำ ๆ “เธอยอมให้เขาปลูกที่ดินแล้ว ยังจะพูดเรื่องค่าแรงอะไรอีก!”
เจียงหวั่นจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วกลับถึงตระกูลลู่ ก็เห็นลู่ม่านม่านกอดอะไรบางอย่างไว้ในอก วิ่งเหยาะ ๆ มาหาเธอ
เจียงหวั่นพาเธอเข้าไปในห้อง “มีอะไรเหรอ?”
ลู่ม่านม่านกัดริมฝีปาก “พี่สะใภ้ เงินสองร้อยหยวนที่ฉันแบ่งมา ขอฝากไว้กับพี่ได้ไหม?”
เจียงหวั่นหยอกว่า “แค่เงินยังไม่กล้าเก็บไว้เองเลยเหรอ ไม่กลัวพี่สะใภ้ยึดเงินเธอไว้เองหรือไง?”
“ถ้าพี่สะใภ้อยากได้ ฉันก็ยินดีให้พี่เลย!” พอได้ยินเจียงหวั่นพูด ลู่ม่านม่านกลับมีสีหน้าโล่งใจ รีบยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ห่อเงินอยู่ในอกให้ทันที “พี่สะใภ้ ถ้าพี่ไม่ช่วยเรียกร้องให้ ฉันก็คงไม่ได้เงินก้อนนี้มา ฉันยินดีให้พี่จริง ๆ”