ตอนที่ 11 กระดาษโน้ต
แต่ลู่จื้อหย่วนกลับไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าแม่กำลังหาเรื่องไร้เหตุผล “แม่ครับ แม่กับน้องสาวอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ก็ไม่ทำ แล้วพวกแม่จะทำอะไรครับ นอนรอให้พวกเราเลี้ยงหรือไง”
เจียงหวั่นฟังไม่ไหวแล้ว “น้องสาม นั่นแม่แกนะ แกเลี้ยงแม่ก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”
ลู่จื้อหย่วนโกรธจนแทบคลั่ง พอได้ยินว่าเจียงหวั่นยังกล้าแทรก เขาก็ตะคอกใส่ทันที “หุบปาก! ไปให้พ้น! แกเป็นคนนอก ฉันกำลังคุยกับแม่ฉัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก!”
เจียงหวั่นคิดว่าไม่จำเป็นต้องอดทนอีกต่อไป เธอเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของลู่จื้อหย่วน พี่สะใภ้ใหญ่ก็เปรียบเสมือนแม่ เท่ากับว่าเธอเป็นแม่ครึ่งคนของลู่จื้อหย่วนด้วย
ลูกชายอกตัญญูแบบนี้ แม่ครึ่งคนอย่างเธอก็ต้องอบรมสั่งสอนให้ดี!
“เพียะ!”
เธอฟาดหน้าลู่จื้อหย่วนเต็มแรงเหมือนกัน
เจียงหวั่นแปลกใจกับพละกำลังของร่างเดิมอยู่บ้าง ดูเหมือนจะแรงกว่าผู้หญิงทั่วไปมากทีเดียว
เป็นอย่างที่คิด มุมปากของลู่จื้อหย่วนถูกตบจนมีเลือดไหล
“แกว่าใครเป็นคนนอกนะ? ฉันเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของแก เป็นภรรยาพี่ชายแก แกกล้าพูดว่าฉันเป็นคนนอกหรือ?”
ลู่จื้อหย่วนถูกตบจนหูอื้อ ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
พอได้ยินเจียงหวั่นเอ่ยถึงลู่เยี่ยน ความโกรธที่มีอยู่ก็ลดลงไปหลายส่วนทันที
พี่ชายใหญ่ไม่ค่อยพูดจาอะไรอยู่แล้ว
แต่ลู่จื้อหย่วนกลับรู้สึกเกรงกลัวพี่ชายคนนี้อย่างไม่มีเหตุผล
ตอนพี่ชายใหญ่แต่งงานเมื่อปีก่อนแล้วกลับมาบ้าน บุคลิกเย็นชาแข็งกร้าวที่เครื่องแบบทหารขับเน้นออกมา เขายังจำได้ติดตาจนถึงตอนนี้