ท่านอาม่ามองเหราซย่าเหอที่ดูเหมือนมีความคิดเป็นของตัวเองเป็นอย่างมาก จึงรีบถามขึ้น
“เหอเจียร์ เจ้าว่าเรื่องนี้ควรทำเช่นไร? อาม่าอยากฟังความคิดของเจ้า?”
เหราซย่าเหอเหยียดมุมปากขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างไม่รีบร้อน
“อาม่า หลานคิดว่า หากจะทำเรื่องนี้ บางทีอาจจะเลือกอนุภรรยาก่อนเพื่อปิดหูปิดตา แล้วค่อยหาจังหวะแอบเอาหญิงชิวเหนียงเข้ามา แต่เพียงว่า ท่านแม่จะไม่พอใจหรือเปล่านะ... หลาน... หลานกลัวเล็กน้อย...”
พูดจบ เหราซย่าเหอก็แสดงท่าทางหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ท่านอาม่าเห็นนางกลัวเช่นนี้ก็รู้สึกหมดคำพูด แอบคิดว่านางช่างไม่มีความกล้าเอาเสียเลย แต่สีหน้ากลับแสดงความเมตตา
“เจ้าเป็นคนใจดี จะผิดอะไรเล่า แม่เลี้ยงของเจ้ากระทำตัวไม่เหมาะสม ตนเองให้กำเนิดลูกไม่ได้ กลับไม่ยอมให้สามีรับอนุภรรยา ช่างเผด็จการเสียเหลือเกิน แต่เพียงว่า จวนสกุลเหราอันกว้างใหญ่ไพศาลของเรา จะต้องมีผู้สืบทอดกิจการบ้าง!”
เหราซย่าเหอกลั้นยิ้มเย็น ในใจคิด จวนสกุลเหรานี้ที่เปรียบเสมือนโพรงเสือ ถ้ำหมาป่า มีอะไรน่าให้สืบทอดกันนักหนา นางมองไม่เห็นจริง ๆ
“หลานฟังการจัดการของอาม่าค่ะ แต่เพียงว่า หากท่านแม่รู้เข้า คงไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ แน่”
ท่านอาม่าพูดเสียงนุ่มนวล “หากนางไม่ยอม เช่นนั้นก็ต้องลงโทษนางให้สาสม ฝั่งในนี้ข้าเป็นผู้จัดการ ที่ไหนจะมีปากเสียงของนาง!”
ในเวลานี้ ท่านอาม่าก็ตัดสินใจเช่นนี้ลงไป แล้วส่งสัญญาณให้เหราซย่าเหอกลับไปพักผ่อน รอเข้ามารับประทานอาหารเที่ยงได้ พร้อมกับวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว
เหราซย่าเหอแน่นอนว่าย่อมไม่ขัด และจากโถงโส่วอันมา
หมากตัวที่นางเดินนี้ แม้จะเสี่ยงอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์