จวงมัวมัวแอบสังเกตสีหน้าของเมิ่งซื่อ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเหมาะเจาะ
"ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่ท่านผู้เฒ่ามีใจมุ่งมั่น ตอนนี้กำลังอาละวาดอยู่ในโถงโส่วอัน ข้าหาได้กล้าตัดสินใจเองไม่ ควรให้ฮูหยินไปดูด้วยตนเองจะดีกว่า"
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งซื่อก็มิได้คิดมาก รีบไปกับจวงมัวมัวที่โถงโส่วอัน
เมื่อไปถึง ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังโกรธจริง ๆ โยนผลไม้เซ่นไหว้ในห้องพระแตกกระจายไปทั่ว สีหน้าเย็นชาพลางกล่าวว่า
"ตระกูลเหราของเรามีผู้คนน้อยนัก เมื่ออายุมิใช่น้อยแล้ว ข้าจะไปพบบรรพชนได้อย่างไร!"
กล่าวจบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็หยิบเชือกป่านขึ้นมาจะผูกคอตาย โชคดีที่จวงมัวมัวมาทัน จึงช่วยฮูหยินผู้เฒ่าไว้ได้
จวงมัวมัวเช็ดน้ำตา พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน "ท่านอาม่า เหตุใดต้องทรมานพระองค์เองเช่นนี้ เรื่องทายาทนั้นสุดแล้วแต่ฟ้าลิขิต พระองค์ทรงพระชราลงแล้ว ควรได้พักผ่อนอย่างสุขสำราญบ้าง!"
ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้พลางพยุงตัวลุกตามแรงของจวงมัวมัว ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำตา กล่าวด้วยใจแค้นเคืองว่า
"ตระกูลเหราของเราต้องมีบุตรชาย เมิ่งซื่อ เรื่องนี้เจ้าว่าอย่างไร!"
เมิ่งซื่อโกรธจนตัวสั่น นัยน์ตามีประกายน้ำตา น้ำเสียงแค้นเคืองไม่แพ้กัน
"แม่ ท่านก็รู้ว่าหลังจากให้กำเนิดหยันหราน ร่างกายของลูกก็เสียหาย ไม่สามารถมีบุตรได้อีก ท่านจะควักหัวใจลูกหรือไง!"
ฮูหยินผู้เฒ่าดูจะมีเรี่ยวแรงขึ้น เหลือบมองเมิ่งซื่อด้วยสายตาจับผิด แล้วค่อย ๆ กล่าวออกมาว่า
"ไม่เป็นไร ถึงแม้เจ้าจะมีบุตรไม่ได้ แต่ถ้ารับเด็กจากตระกูลมาเลี้ยงก็ได้ ยังไงก็เป็นคนสกุลเหราเหมือนกัน จะเป็นลูกแท้ ๆ หรือไม่ก็ไม่ต่างกัน!"