การซักถามของเมิ่งซื่อทำให้เหราชู่มู่รู้สึกขุ่นเคืองใจยิ่งนัก
เขากล่าวเสียงเย็น "ท่านฮูหยิน กลับอิจฉาริษยาเพียงนี้ ข้าน้อยตลอดหลายปี ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต่างประคบประหงมท่าน ทว่าท่านกลับกล้าขัดคำสั่งท่านแม่ ละทิ้งเหลียนเซียวเสีย ข้าให้ท่านบริหารจวน ท่านก็บริหารกันเพียงนี้หรือ?"
ท่านอาม่ามีแววตายิ้มเย็น ใจยิ่งสมปรารถนา ดูท่าเดินหมากนี้ไม่ผิดพลาด
เมิ่งซื่อทุ่มเดิมพันทั้งหมดไว้ที่ลูกชายคนโตของนาง นางควรรู้ดีว่า คำสัญญาของบุรุษ ย่อมเป็นจริงเพียงยามที่รักสุดหัวใจ
หากเชื่อก็คือคนโง่
เหราหยันหรานมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมา นางสงสารมารดา แต่ยิ่งใส่ใจชื่อเสียงของตนเองยิ่งกว่า
หากมารดาถูกตราหน้าว่าอิจฉาริษยา ตำแหน่งพระชายารัชทายาทของนาง บนราชสำนัก จะยังมั่นคงได้อย่างไร
เมื่อคิดถึงอวี้จูเอ๋อร์ เหราหยันหรานก็กลืนไม่ลงคอ นางไม่อยากเพราะเรื่องเล็กน้อยแล้วสูญเสียเรื่องใหญ่ มอบตำแหน่งพระชายารัชทายาทให้ผู้อื่น
เหราหยันหรานจับชายเสื้อของเมิ่งซื่อไว้ ลดเสียงลงอ้อนวอนกล่าว
"ท่านแม่ หากชื่อเสียงของลูกพังทลาย พระชายารัชทายาทคงต้องเปลี่ยนตัว ลูกรู้ถึงความอับอายของท่าน แต่เพียงว่า พวกเราวางแผนกันมาหลายปี จำเป็น...ต้องเพราะเรื่องเล็กน้อยแล้วสูญเสียเรื่องใหญ่จริงหรือ?"
เมิ่งซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ชั่งน้ำหนักประโยชน์และโทษแล้ว นางรู้ดีว่า หยันหรานพูดไม่ผิดแม้แต่น้อย หลายเรื่อง หากยึดติดกับมัน ก็คงไร้ความหมายแน่นอน
นางเอ่ยเสียงเรียบ "ท่านพ่อบ้าน ดูทีข้าไร้ทางเลือกแล้ว ใช่หรือไม่?"