ท่านอาม่าชี้ไปที่หญิงสาวคนอื่น ๆ คัดเลือกผู้มีหน้าตางดงามให้อยู่ต่อ สายตามองเมิ่งซื่อด้วยความสะใจ ราวกับกำลังพิสูจน์บางสิ่ง
เมิ่งซื่อใจสั่นระส่ำ มองไม่ทันด้วยซ้ำว่าคนที่ถูกเลือกมีใครบ้าง นางรู้สึกเพียงหายใจไม่ออก อยากหนีออกจากที่นี่ให้ไกล
หยุนเอ๋อ สาวใช้ข้างกาย เมื่อเห็นหน้าของหญิงสาวคนนั้น ก็แอบกระซิบเตือน
"คุณนาย หญิงสาวคนนั้นหน้าตาเหมือนอนุภรรยาอวิ๋นราวกับแกะ!"
เมิ่งซื่อเดิมทีไม่แยแส แต่เมื่อได้ยินคำเตือนของสาวใช้ จึงเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวคนนั้น ยกมือขึ้นจับคางของนางขึ้นมอง ด้วยใบหน้าหยาดเยิ้ม และมีดวงตาที่เรียวยาวคล้ายตาเหยี่ยว งดงามเกินจะเอ่ย นี่ช่างเหมือนกับนังอวิ๋นชูนั่นราวกับแกะ
นางยกมือตบหน้าหญิงสาวคนนั้น โจมตีอย่างเย็นชาหันหน้าไปถามเหราชู่มู่
"เจ้าตั้งใจทำหน้าข้าตก ตั้งใจทำให้ข้าอับอายใช่หรือไม่ หากเจ้าต้องการเลือกอนุภรรยา ข้าไม่ขัดข้อง ผู้ชายมีภรรยาเพียงคนเดียวจริงริเป็นของธรรมดา สรีทำไมต้องเป็นนาง?"
เมิ่งซื่อมีนิสัยมุทะลุอยู่แล้ว แต่ในยามนี้จนใจให้เหราชู่มู่ใจแตกไปถึงบรรพกาล นางตลอดครึ่งชีวิตคิดไปคำนวณมาตลอด เรว่าจะได้เป็นใหญ่ เสียอีก สามีที่แสนดีของนางกลับมาหน้าตัวเอง
เหราชู่มู่ในใจอยากให้เมิ่งซื่อยอมอ่อนข้อ ในยามนั้นก็ไม่ยอมล่าความผิดของตนเช่นกัน นางสำรวมปาก เผยใบหน้าเย็นชา
"แค่ครั้งนั้นเจ้าเข้าก็ความริษยา ไม่อาจรับผู้หญิงคนไหนมาได้ เจ้าให้ และนางก็ไม่ยินยอมที่จะให้ห่างกันกับข้าอยู่คนเดียว นี่ข้าให้ความรักเพียงเจ้าเท่านี้หนึ่งตลอดปี เจ้ากว่าน่าพอใจแล้ว ชี้แจงว่า เรื่องในส่วนในบ้านไม่ควรไปยุ่งมากนัก!"