พอถึงสิ้นเดือนตอนเรือนอิ๋วหลานแจกเงินเดือน เงินที่ได้ก็เหลือไม่มากนัก
ข้ารับใช้ในจวนอื่น ล้วนได้อ้วนพีจากผลประโยชน์ในจวนกันทั้งนั้น มีเพียงข้ารับใช้ข้างกายนางเมิ่งซื่อเท่านั้นที่จนกระทั่งปิ่นเงินแทบซื้อไม่ได้
แต่สัญญาขายตัวยังอยู่ในกำมือของนางเมิ่งซื่อ ใครก็ไม่กล้าขัดใจนาง มีแต่ต้องปล่อยให้นางจัดการทุกอย่างตามอำเภอใจ
นางกำนัลต่างแอบหนีออกไปดูความครึกครื้นกันหมด ดังนั้น เรือนอิ๋วหลานอันกว้างใหญ่ เหราซย่าเหอจึงเดินเข้าไปได้ตามอำเภอใจ
นางอาศัยยันต์แอบเข้าไปยังนอกคลังสมบัติของนางเมิ่งซื่อ ทว่าที่นี่กลับมีหญิงชราผู้สูงใหญ่สองคนเฝ้าอยู่
ทั้งสองคนมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง สายตาไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
เหราซย่าเหอหยิบเงินก้อนสองก้อนออกจากถุงหอม แล้วโยนใส่หัวของหญิงชราทั้งสอง
ศีรษะของนางแก่ถูกของแข็งกระแทก เข้านางพลันโกรธพลางตวาดว่า “ไอ้ลูกเขาไหนวะ กล้าทำร้ายข้าอยู่ลับหลัง!”
ทว่า เมื่อก้มลงมอง ก็เห็นเงินก้อนตกลงอยู่บนพื้น ทั้งสองคนรีบเก็บเงินใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
“หญิงรับใช้วัง เฝ้ากันมานานขนาดนี้ ยังไงก็ไม่มีใครกล้าบุกมาขโมยของในคลังเราหรอก เราไปซื้อสุรากับอาหารดีๆ กินกันให้สบายใจเถอะ”
หญิงรับใช้วังชั่งน้ำหนักเงินก้อนในมือ รู้สึกพอใจยิ่งนัก
ทั้งสองคนรับใช้ในจวนมานานหลายปี แต่นางเมิ่งซื่อไม่เคยให้รางวัล มีเพียงเงินเดือนเล็กน้อย
ทุกวันยังถูกหักอีก เงินที่ได้จึงไม่มากนัก ปกติอยากออกไปกินสุรานอกจวน ก็หาโอกาสได้ยาก