แสงแดดส่องผ่านหมู่เมฆาทอดลงมา ช่างแสนสบายใจยิ่งนัก
ฟานหลินอวี่หรี่ตามองฟ้าที่แจ่มใส แล้วเลิกคิ้วเอ่ยทักด้วยความกังขา
"แม่นางรองช่างสบายใจนัก แต่ไม่รู้ว่า หากวันนี้เสกฝนไม่ได้ จะนำภัยมาสู่ตนเพียงใด"
เหราซย่าเหออยากล่นยิ้ม "เรื่องนี้ก็เป็นกงการของข้า หากเสกฝนได้ ชาวเมืองเย่ก็ไม่ต้องทนทุกข์อีก แต่หากไม่ได้ ก็เป็นเพียงความสามารถของข้าไม่ถึงเท่านั้น"
ฟานหลินอวี่ไม่เอ่ยสิ่งใด มือที่ข้อนิ้วชัดเจนส่งร่มไม้ไผ่เขียวให้เหราซย่าเหอ พลางเอ่ยเสียงเยียบเย็น
"เช่นนั้น ก็ขออวยพรให้แม่นางรองได้สำเร็จ ขอเพียงให้ชาวเมืองเย่ของข้า พ้นจากทุกข์เจ็บโดยเร็วเถิด"
เหราซย่าเหอเลิกคิ้วไยย ฟานหลินอวี่ผู้นี้นิสัยเจ้าทิฐิเสียจริง ไม่แปลกที่ได้เป็นสหายกับหลี่จ้าน อาลักษณ์ของทั้งสองคนนี้ คงเป็นที่ตั้งหน้าตั้งตาร้องเกลียดของทั้งคนและทั้งปีศาจ
นางรับความปรารถนาดีของฟานหลินอวี่ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน "เช่นนั้นก็ขอบใจมาก"
ฟานหลินอวี่ทำหน้าตาย แล้วพาเหราซย่าเหอไปยังเต็นท์ที่สร้างชั่วคราว ข้างมัดมีเครื่องใช้สำหรับพิธีบูชาต่าง ๆ ครบครัน คาดว่านิ่งวห่วงว่าเหราซย่าเหอจะใช้ไม่พอ
"สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ลี่กงกงจัดเตรียมไว้ หากแม่นางรองยังขาดสิ่งใด เชิญเอ่ยปากได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"
เหราซย่าเหอส่ายหน้า นั้นตามองดูเครื่องมือทั้งหลาย แล้วรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ล้วนเป็นของที่ใช้การได้จริง
"ของเท่านั้นพอกเพียงพอ มีบุญคุณแล้ว อีกขี่อหนึ่ง ขอให้ท่านแม่ทัพฟานช่วยจับตาฝูงชนที่มาชมพิธีให้ดี ข้ากลัวว่า... คงจะมีคนมาบ่อนทำลายพิธีเสีย"