ผ้าเช็ดหน้าในมือของเหราหยันหรานถูกบิดแน่น ในที่สุดใบหน้าก็เผยรอยยิ้มสะใจและบ้าบิ่นออกมา
“ฮ่า ช่างสวรรค์ช่วยข้าจริง ๆ หากเหราซย่าเหอเข้าจวนอ๋องหรง นางรนหาที่ตายโดยไม่รู้ตัว! ข้าต้องไปส่งนางด้วยตัวเอง! นางตัวร้ายต้องห้ามมีชีวิตอยู่ต่อไป...”
เหราหยันหรานลูบแก้มของตน คิดคำนวณในใจอย่างลับ ๆ ว่าจะทำให้เหราซย่าเหอต้องแบกรับความผิดที่ทำร้ายเหลียงลิ่วหลางจนตายได้อย่างไร
หากเป็นเช่นนั้น นางจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ความจริงเกี่ยวกับการช่วยเหลือฮ่องเต้ ก็จะไม่มีใครเปิดโปงได้อีก
หลายปีมานี้ เหราหยันหรานราบรื่นเกินไป ไท่จื่อก็หลงรักนางตั้งแต่แรกเห็น จึงมีงานแต่งงานนี้เกิดขึ้น
ดังนั้น การปรากฏตัวของเหราซย่าเหอจึงทำให้นางไม่สบายใจอย่างยิ่ง ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ได้มาด้วยความยากลำบาก ไม่ยอมให้ใครมายุ่งเกี่ยวเด็ดขาด!
เหลียนซินเห็นใบหน้าของเหราหยันหรานบวมขึ้น ก็เป็นห่วงกล่าวว่า “ใบหน้าของท่านไปบาดเจ็บมาจากไหน บ่าวจะไปเชิญหมอมาให้”
เหราหยันหรานพยักหน้า กล่าวเสียงเย็นชา
“หลีกเลี่ยงคนในสวนอู๋ถง ระมัดระวังหน่อยก็ดี อย่าให้ไท่จื่อทราบเรื่องนี้ได้!”
เหลียนซินรับคำสั่ง หมุนตัวแล้วจากไป
ขณะนั้นเอง ข่าวที่เมิ่งซื่อฟื้นขึ้นมาก็มาถึงเรือนอิ๋วหลาน
เหราหยันหรานสวมผ้าคลุมหน้า ร้อนรนไปเยี่ยมเมิ่งซื่อ
*
อีกด้านหนึ่ง เหราซย่าเหอจัดการให้หงโต้วที่บาดเจ็บได้พักด้วยตัวเอง และทายาหม่องให้
นางมองหงโต้วที่ผอมดำ ผิวคล้ำ นึกถึงเมื่อครู่ที่นางยอมขวางการทำร้ายให้ตน ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก