เหราซย่าเหอก็ไม่โกรธ นางเหลือบมองเหราหยันหรานแล้วเลิกคิ้วกล่าว
"พี่ใหญ่ เพิ่งสิ้นเหลียงลิ่วหลาง หากข้าสวมแดงเขียว คงจะถูกขับไล่ออกมาจริงหรือไม่?"
เหราหยันหรานส่งเสียงเย็นชา ไม่ได้เก็บคำพูดนั้นไว้ในใจ เพียงแต่ไม่พอใจเล็กน้อย
"สมเป็นคนไม่เคยพบเห็นโลกกว้าง หากวันนี้เจ้าทำให้ตระกูลเหราต้องขายหน้า ข้าจะบอกท่านพ่อให้นางลงโทษเจ้าแน่!"
เหราซย่าเหอกระพริบตาอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ค่อนข้างน้อยใจกล่าว
"พี่ใหญ่ ตั้งแต่ข้ากลับจวน ฮูหยินเพียงจัดการให้ข้าพักในเรือน เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับ ซย่าเหอไม่เคยได้รับเลย ข้ารู้ว่าทำให้ตระกูลเหราต้องขายหน้า วันนี้ข้าคงไม่ไปจะดีกว่า"
กล่าวจบ เหราซย่าเหอทำท่าจะลงจากรถม้า ราวกับน้อยใจมากจริงๆ บนหน้ายังมีหยาดน้ำตา ท่าทางดื้อรั้น
เหราหยันหรานค่อนข้างเก็บอารมณ์ไม่อยู่ กล่าวอย่างขุ่นเคือง "เจ้ามาแสดงบทอ่อนแอน้อยใจอะไรที่นี่ หากไม่ใช่เพราะแม่ข้าใจดี วันนี้เจ้าจะมีโอกาสไปด้วยหรือ"
เมิ่งซื่อแอบบีบฝ่ามือบุตรสาว เป็นสัญญาณให้นางใจเย็นลง
เหราซย่าเหอเป็นเพียงเด็กป่าที่ไม่เคยพบเห็นโลกกว้าง อ๋องหรงเชิญนางไปจวน ก็เพื่อสืบสวนสาเหตุการตายของเหลียงลิ่วหลาง
เด็กบัดซบนี่ คิดว่าตนเป็นที่โปรดปรานของผู้สูงศักดิ์จริงๆ ถึงได้ย่ามใจเช่นนี้?
เพียงแต่ หากเหราซย่าเหอเลือกถอนตัว ละครฉากนี้ก็จะแสดงยากขึ้น
เมิ่งซื่อสีหน้าเย็นชา นางนึกถึงสภาพเมื่อคืนที่ถูกมารร้ายสิงสู่ ในใจหวาดกลัวยิ่งนัก
หลังจากเหราซย่าเหอกลับมา จวนเหราก็เกิดเรื่องประหลาดไม่หยุด หายนะเช่นนี้ สมควรถูกทุบตีให้ตายเสีย แต่จะตายด้วยน้ำมือตนไม่ได้