หงโต้วส่งเทียบเชิญให้พลางจ้องมองด้วยแววตาเปี่ยมความอยากรู้
เทียบเชิญปิดทอง ลายเส้นไหมทองวิจิตรงดงาม แฝงความหรูหราเป็นเอกลักษณ์ของจวนอ๋องหรง
ปลายนิ้วของเหราซย่าเหอลูบไล้ไปตามตัวอักษรบนกระดาษเบา ๆ ข้อความเพียงสั้น ๆ ใช้ชื่อของท่านอาม่าจวนอ๋องหรง เชิญนางเข้าร่วมงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิในวันรุ่งขึ้น
หงโต้วสาวใช้ก็เห็นเนื้อหาในเทียบชัดเจน นางขมวดคิ้วน้อย ๆ เอ่ยอย่างตึงเครียด
"คุณหนูรอง จวนอ๋องหรงเป็นตระกูลฝั่งมารดาของเหลียงลิ่วหลาง อำนาจบารมีล้นฟ้า หากท่านไปงานเลี้ยง เกรงว่าจะถอนตัวยากนะเจ้าคะ"
เหราซย่าเหอเหลียวมองหงโต้วด้วยความประหลาดใจ เด็กสาวตัวน้อยนี้ มีจิตใจดีงามไม่น้อย
นางเป็นสาวใช้เล็ก ๆ ที่พ่อบ้านส่งมา ตัวดำคล้ำ ร่างกายซูบผอม ทว่างานคล่องแคล่วมาก
ในจวนแห่งนี้ ยังเป็นคนแรกที่ปฏิบัติต่อนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้
เหราซย่าเหอวางเทียบเชิญลงบนโต๊ะอย่างไม่ยี่หระ "ในเมื่อมีคนจงใจวางกับดัก ต่อให้ข้าอยากหลบก็หลบพ้นได้หรือ ยิ่งกว่านั้น ความตายของเหลียงลิ่วหลาง มีคนต้องการป้ายความผิดมาให้ข้า ข้าจะยอมให้พวกนั้นสมใจได้อย่างไร"
หงโต้วเห็นว่าห้ามไม่อยู่ จึงไม่ได้กล่าวมากความ
เหราซย่าเหอหยิบเทียบเชิญอย่างส่ง ๆ น้ำเสียงเกียจคร้านและราบเรียบ "ไปแจ้งเรือนยามเฝ้าประตูว่า พรุ่งนี้ข้าจะไปงานตามนัด"
"เจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว"
หงโต้วถอนหายใจ โค้งตัวเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังเรือนยามเฝ้าประตู
เหราซย่าเหอยกข้อมือขึ้น ตรวจดูบนข้อมือของตนเอง มีเส้นดำพันวนอยู่ ภัยแห่งชะตาของนางยังคงอยู่