การได้ยินของเหราซย่าเหอไม่เลว บทสนทนาระหว่างเหราหยันหรานกับสหายล้วนเข้าหูนางจนหมดสิ้น
นางกระตุกมุมปาก เหราหยันหรานช่างไม่เคยลืมที่จะสร้างข่าวลือให้นางเลย แต่ก็ไม่เป็นไร ยิ่งคนรู้ฐานะนางมากเท่าไร นางก็ยิ่งไม่ตายอย่างน่าอดสูง่าย ๆ
เมิ่งซื่อต้องการยืมมือของอ๋องหรง จัดการนางให้สิ้นซากอย่างสะอาดหมดจด นางกลับตั้งใจจะลากสองแม่ลูกใจดำอำมหิตนี่ลงน้ำไปด้วย ให้พวกนางได้รู้ฤทธิ์ของนางเสียบ้าง
เหราซย่าเหอเดินมาถึงด้านหลังของเหราหยันหรานตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
“ท่านพี่ พูดจาไร้สาระลับหลังผู้อื่นเช่นนี้ ไม่กลัวว่าดึกดื่นค่อนคืนหมัวซวี่จะมาตามเอาวิญญาณท่านหรือ”
เหราหยันหรานสะดุ้งโหยง ผลักเหราซย่าเหออย่างดุดันแล้วกล่าวอย่างไม่พอใจ
“เหราซย่าเหอ อย่ามาแสร้งทำเป็นผีหลอกคนเลย วันนี้เจ้าควรประพฤติตัวให้เรียบร้อยดี ๆ ไม่อย่างนั้นระวังหนังของเจ้าเถิด”
สายตาของเฉินหว่านโหรวตกลงบนร่างของเหราซย่าเหอ แววตานางฉายแววตะลึงพรึงเพริด
น้องสาวต่างมารดาผู้นี้แม้จะมีความประพฤติไม่ดีงาม อีกทั้งยังเป็นดาวกาลีแห่งสวรรค์ แต่รูปลักษณ์นับว่างดงามอย่างยิ่ง แต่งกายเรียบง่ายเช่นนี้กลับไม่อาจบดบังเสน่ห์อันเลอค่าได้
เพราะเหตุนี้เองเฉินหว่านโหรวยิ่งดูแคลนขึ้นไปอีก
เมิ่งซื่อไม่ต้องการให้เกิดการโต้เถียงกันตรงหน้าประตูจวนอ๋องหรง จึงนำเหราหยันหรานและอีกคนเข้าจวนไป พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เหอเอ๋อ จวนอ๋องเทียบกับข้างนอกมิได้ กฎระเบียบมีมากมายนัก เจ้าอย่าไปไหนมาไหนตามลำพัง ทุกสิ่งทุกอย่างให้ติดตามข้าและพี่สาวร่วมมารดาของเจ้าไว้ หากล่วงเกินผู้สูงศักดิ์เข้า จะไม่มีใครช่วยเจ้าได้ เข้าใจหรือไม่”