"ท่านซื่อจื่อลองดูสักตั้งก็ได้ ว่าข้าจะล้างแค้นได้เร็วกว่า หรือชีวิตท่านจะยืนยาวกว่ากัน! หาเรื่องใส่ข้า ท่านคงชนเสือโคร่งแล้ว!"
แววตาของเหราซย่าเหอหม่นทะมึน เจตนาสังหารฉายชัด
หลี่จ้านรีบโบกมือขอยอมแพ้ แสดงอาการสวามิภักดิ์!
เขากระแอมเบา ๆ แล้วจูงเหราซย่าเหอออกจากที่แห่งนั้น
เหราซย่าเหอออกแรงสะบัดมือเขาจนหลุด ทว่าน่าโมโหที่เขามีเรี่ยวแรงมาก จึงได้แต่ยอมแพ้ นางจ้องหลี่จ้านตาพองลมด้วยโทสะ ด่าอยู่ในใจ
เจ้าผีตายซากนี่อย่าได้คิดอ่านอะไรเป็นอื่น!
พออยู่ห่างจากฝูงชน หลี่จ้านก็พาเหราซย่าเหอออกจากจวนอ๋องหรงตรงดิ่ง
หน้าจวนอ๋องหรง มีรถม้าจอดอยู่ไม่น้อย เหราซย่าเหอยักคิ้ว หากจากไปตอนนี้ ก็เป็นการล้างข้อครหาได้ดีไม่มีอะไรดีไปกว่าแล้ว
แม้นางอยากดูความกระอักกระอ่วนของเหราหยันหราน แต่ก็ไม่รีบร้อนในเวลานี้
หลี่จ้านพาเหราซย่าเหอตรงไปยังรถม้าหรูคันหนึ่ง ขอบประทุนห้อยอักษร "หลี่" เป็นรถม้าของจวนจิงอันอ๋อง
เขาจึงปล่อยมือเหราซย่าเหอ เอ่ยเสียงทุ้มว่า "ยามก็ไม่น้อยแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้าที่จวน"
เหราซย่าเหอกอดอก จ้องมองหลี่จ้านอย่างพิเคราะห์ มองเสียจนอีกฝ่ายใจหล่น
"ฟ้ากว้างกลางวันแสก ๆ ท่านซื่อจื่อคงไม่ฉุดคร่าหญิงชาวบ้านดอกกระมัง?"
หลี่จ้านถูกยียวนให้ขำ น้ำใจเขาช่วยนาง กลับถูกตีความเป็นอื่น
"เจ้าคิดมากไปแล้ว หากซื่อจื่อผู้นี้คิดจะแต่งงาน คุณหนูตระกูลใหญ่ที่หมายปองมีถมไป ยังไม่ถึงขั้นต้องฉุดใคร เพียงแค่ถือโอกาสไปส่งเจ้าถึงจวนเท่านั้น เรื่องวันนี้ ขอบใจเจ้ามาก"