พระชายาอ๋องถูกวางยาพิษเรื้อรังจนสิ้นพระชนม์ แม้หลี่จ้านจะรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ถูกเล่นงานเพราะเรื่องการตายของสตรีผู้นี้
หากจะว่าไปแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นกับดักที่วางไว้เพื่อจัดการหลี่จ้านโดยเฉพาะ
เหราซย่าเหอรู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายขึ้นมาก หลี่จ้านมีโชคชะตาแห่งดวงดาวจื่อเวยติดตัว ต่อให้ตอนนี้ถูกไอสังหารห้อมล้อม ก็ไม่อาจกดทับเขาได้
เวลาผ่านไปราวหนึ่งจอกชา รถม้าก็หยุดลงหน้าจวนสกุลเหรา
คนขับรถม้าเอ่ยเสียงทุ้ม "คุณหนู จวนสกุลเหรามาแล้วขอรับ"
เหราซย่าเหอก้าวลงจากรถม้า หันไปกล่าวขอบคุณคนขับ "ขอบใจมาก"
หลี่จ้านลุกขึ้นเพื่อส่งนางเข้าจวน นางแม้จะสงสัยแต่ก็ปล่อยเลยตามเลย
กระทั่งยามเฝ้าประตูเห็นนางกลับมา จึงรีบทำความเคารพ
"คารวะคุณหนูรอง"
ร่างของหลี่จ้านหายวับไปบนท้องถนนยาว เหราซย่าเหอหาวหวอด บิดขี้เกียจ แล้วเดินเข้าจวนสกุลเหรา
นางไม่ได้กลับไปสวนอู๋ถง แต่หันกายเดินลัดสวน มุ่งตรงไปยังห้องครัวเล็กของจวนสกุลเหรา
วันนี้ออกไปวุ่นวายเสียนาน นางยังไม่ได้กินข้าว ตอนนี้ท้องร้องโครกคราก หิวจนตาลายไปหมด
แม่ครัวในครัวกำลังนึ่งอาหารเย็นอยู่ เห็นเหราซย่าเหอเดินย่องเข้ามาอย่างมีพิรุธ ก็พลันระแวดระวังขึ้นทันที
นางจ้องมองเหราซย่าเหอ แววตาเต็มไปด้วยความกังขา "เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรในครัวเล็ก"
เหราซย่าเหอลูบท้องน้อย "ข้ายังไม่ได้กินข้าว แม่ครัวช่วยทำบะหมี่เนื้อให้ข้าชามหนึ่ง แล้วก็ไก่อบหม้อดินอีกสักตัวเถิด"
แม่ครัวหลินเห็นเหราซย่าเหอผ่ายผอม แต่กลับกินจุเสียอย่างนี้ ในแววตาฉายแวบแปลกใจ พลันนึกขึ้นได้ถึงคุณหนูรองที่เพิ่งกลับจวน จึงรีบถาม