กล่าวจบ เหราซย่าเหอก็หมุนตัวจากไปอย่างสง่าผ่าเผย เพียงแต่ยามนางจากไป นิ้วมือขยับคำนวณ คิ้วเรียวขมวดแน่น ราวกับมีวาจาที่ยังเอ่ยไม่หมด
หลี่จ้านพลันตึงเครียดโดยไร้เหตุผลเอ่ยว่า "เจ้ายังจะกล่าวสิ่งใดอีก?"
เหราซย่าเหอแสยะยิ้มกว้าง ชูนิ้วขึ้นคำนวณ แล้วเอ่ยอย่างลึกลับว่า "ข้าดูท่านมีหว่างคิ้วคล้ำดำ วันนี้ต้องประสบลางหายนะนองเลือด ท่านซื่อจื่อ โปรดระวังตัวด้วย!"
กล่าวจบ เหราซย่าเหอก็ผละจากไป นางขยี้มือไปมา หลี่จ้านเคราะห์ร้ายนักแต่ชะตากลับแข็งแกร่งยิ่ง ช่างเป็นยอดชายซวยของแท้ไม่ผิด
ครั้นนางเดินลับมุมไร้ผู้คน หลับตาชูนิ้วคำนวณ ในใจพลันบังเกิดแผนการ
เหราหยันหรานมิอาจทนเห็นนางได้ดี เมื่อครู่ลอบปองร้ายนาง เล่ห์กลร้ายถูกใช้ต่อเนื่อง อย่าได้โทษที่นางจะเอาคืนด้วยวิธีตาต่อตาฟันต่อฟัน
แผนร้ายกำลังก่อตัว...
เหราซย่าเหอหามุมสงัด ใช้เวทมนตร์ปั้นตุ๊กตาน้อยด้วยมือ เนรมิตให้กลายร่างเป็นตนเอง ไม่ว่าจะอาภรณ์หรือรูปโฉม ล้วนเหมือนเหราซย่าเหอทุกประการ
นางแอบใช้เวทมนตร์ บงการร่างจำแลงไปยังสะพานมีหลังคา
วันนี้สตรีที่มาร่วมงานเลี้ยง ส่วนใหญ่อยู่ชมบุปผาในอุทยาน ส่วนบุรุษนั้นอยู่ขับกวีวาดภาพบนสะพานมีหลังคา แสร้งเสพสุนทรีย์
ใต้สะพานมีหลังคาเป็นธาราสายยาว บนเรือสำราญมีสตรีงามอยู่ไม่น้อย ทรวดทรงอรชร ขับรำเริงระบำ ชวนให้ละสายตาไม่ได้
"เหราซย่าเหอ" มุ่งหน้าตรงไปยังสะพานมีหลังคา ทิศทางนั้นคือไปยังไท่จื่อแห่งราชสำนักปัจจุบัน!
คนสอดแนมที่เหราหยันหรานปักหมุดไว้ในจวนอ๋องหรง รีบนำข่าวแจ้งนางพลางสีหน้าเคร่งร้อนว่า