หลี่จ้านไม่ไปยุ่งเรื่องของจวนจิงอันอ๋อง เอาแต่มาวนเวียนอยู่ที่นี่ตลอดวันเพื่ออะไรกัน
เหราซย่าเหอกระแอมเบา ๆ นางเหลียวมองเจียงอวิ๋นแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างจนใจ
“ที่นี่ไม่ใช่ที่รับจ้างฆ่าคน หากแม่นางก่อกรรมฆ่าสัตว์เพราะชายผู้นี้ ก็ไม่สมควรอย่างยิ่ง”
นางแทบจะป้ายคำว่าหอเสวียนจีไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายไว้บนหน้าผาก ล้อกันเล่นหรือไร หากถูกหลี่จ้านจับจุดอ่อนได้ นางคงต้องตกเป็นแรงงานฟรีแน่
หลี่จ้านแม้จะควักกระเป๋าง่าย แต่ก็เจ้าเล่ห์ล้ำลึก นางไม่อยากพลาดท่าเสียเอง
เจียงอวิ๋นเอ่ยเสียงแหบพร่า “แล้วเด็กในท้องของข้าจะทำอย่างไร มีวิธีลงโทษเจี่ยงซิ่วหลินได้หรือไม่ และยังมีวิญญาณร้ายตนนั้น มันจะมายึดร่างข้า ข้าควรทำเช่นไรดี”
เหราซย่าเหอกำลังจะเอ่ยปาก จู่ ๆ ก็มีเสียงตีฆ้องตีกลองดังมาจากข้างหู เห็นเพียงชิงเฟิงองครักษ์ข้างกายหลี่จ้านถือฆ้องกลองมาตีกระหึ่ม ส่งแรงกระแทกหนักเข้าใส่หัวสมองอันหนักอึ้งของนาง
ชิงเฟิงตะโกนโหวก “หอเสวียนจีเปิดพยากรณ์สด วิญญาณร้ายหมายยึดร่างสตรีผู้ไร้ความผิด ทำลายโฉมหน้า มาชมกันว่าปรมาจารย์แห่งหอเสวียนจีจะใช้กลวิธีใดขับไล่วิญญาณร้ายให้สลายไป! รีบมาดูเร็วเข้า!”
เหราซย่าเหอถลึงตาใส่หลี่จ้านอย่างสุดจะทน
“ท่านซื่อจื่อว่างนักหรือ คนข้างกายท่านนี่จะทำอะไรกัน! ที่นี่ไม่ใช่ตลาดสดนะ!”
เหราซย่าเหอกัดฟันกรอด ราวกับแมวน้อยที่กำลังอาละวาด
หลี่จ้านกระแอมเบา ๆ เอ่ยอย่างจนใจ “องครักษ์ผู้นี้มักมีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ มาก เขาได้ยินว่าหอเสวียนจีของเจ้าธุรกิจไม่ดี บอกว่าสามารถช่วยให้ธุรกิจเจ้าฟื้นคืนชีพได้ เจ้ารอก่อน หากเขาทำไม่ได้ พอกลับไป ข้าจะหักเงินเดือนเขาแล้วกัน”