เจียงอวิ๋นรู้สึกราวกับหัวใจถูกขยี้จนแหลกสลาย เจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน เด็กน้อยที่มาในยามนางเฝ้ารอ กลับสิ้นลมหายใจเพราะแผนการของพ่อแท้ๆ
หากไม่ใช่เพราะเจี่ยงซิ่วหลินคิดหาภาชนะให้คนรัก โดยใช้ร่างนางเป็นเครื่องสังเวย เหตุโศกนาฏกรรมนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร
น่าชิงชังนักที่ว่านางไม่สามารถลงโทษเจี่ยงซิ่วหลินได้เลย ความทุกข์ระทมทั้งหมดกลับต้องแบกรับไว้เอง
ยิ่งกว่านั้น หากไม่มีหอเสวียนจีคอยช่วยเหลือ นางเกือบสิ้นชีพในแผนการครั้งนี้ไปแล้ว
นางชนะหรือ? ดูท่าคงไม่
บิดามารดาจากโลกไป ในโลกหล้านี้ไม่เหลือสิ่งใดให้นางห่วงใยอีก ความยินดีปรีดาแรกเริ่มพลันมลายหายไปโดยเร็ว ที่เข้ามาแทนคือความทุกข์โศก
เจียงอวิ๋นปาดน้ำตา ช่างเถิด ขอแค่ยังมีชีวิต นางก็ยังทำสิ่งใดได้อีกบ้าง
นางปลดหยกที่เอวของตน ส่งใส่ในมือของเหราซย่าเหอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ใต้เท้า ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า ข้าอยากขอให้ท่านทำนายอีกสักครั้ง ในโลกนี้ ข้ายังมีสายเลือดเหลืออยู่อีกหรือไม่”
เหราซย่าเหอดูเหมือนจะมองออกถึงจิตใจนาง ลูบไหล่เจียงอวิ๋นเบาๆ กล่าวละมุนว่า
“วาสนาบุตรของเจ้าสมบูรณ์ครบถ้วน ภายภาคหน้าจะมีบุตรของตนเอง อย่าได้จมปลักกับเรื่องในวันนี้ ลองก้าวออกไป ย่อมมีอีกฟากฟ้าหนึ่ง”
คำกล่าวนี้ มอบความมั่นใจให้เจียงอวิ๋นอย่างใหญ่หลวง ความขมขื่นในใจนางได้รับการปลดเปลื้องอย่างสิ้นเชิง
นางขยี้ดวงตา เอ่ยเสียงสั่นแผ่วว่า “ขอบพระคุณใต้เท้า”