"ท่านอาม่า เรื่องนี้ฟังดูพิลึกชอบกล ท่านฟังเป็นเรื่องเล่าแก้เบื่อก็แล้วกัน"
ท่านอาม่าลุกขึ้น แล้วเสด็จไปประทับอีกที่หนึ่ง
"ว่ามาเถิด ข้าเคยผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก จะหวั่นไหวเพราะเรื่องเล็กน้อยได้อย่างไร"
จวงมัวมัวจึงเล่าเหตุการณ์ก่อนที่เหราซย่าเหอจะกลับจวนอย่างละเอียด พร้อมพรรณนาอย่างเห็นภาพ จนดึงดูดความสนใจของท่านอาม่าได้ทั้งหมด
"ความหมายของเจ้าก็คือ เมิ่งซื่อส่งหมัวซวี่ลงมือกับเหอเจียร์อย่างลับ ๆ แต่เหอเจียร์ที่สมควรตายด้วยน้ำมือโจรภูเขากลับปลอดภัยกลับมา ส่วนหมัวซวี่กลับพลัดตกน้ำตายในวันรุ่งขึ้น?"
จวงมัวมัวพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ เมิ่งซื่อกับคุณหนูใหญ่ไม่เคยได้เปรียบจากคุณหนูรองเลย จึงกราดเกรี้ยวนัก"
ท่านอาม่ายิ้มน้อย ๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบ "ต่อไปเรื่องของเหอเจียร์ หากช่วยปกปิดให้ได้ก็ช่วยเหลือไปตามทางเถิด สองแม่ลูกเมิ่งซื่อก็มาเจอคนที่ข่มพวกนางอยู่เหมือนกัน"
จวงมัวมัวมองท่วงท่าท่านอาม่า พลางรู้แก่ใจว่านางยังวางอดีตไม่ลง หากคุณชายน้อยยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็คงอายุสิบขวบแล้ว
น่าเสียดาย ที่เมิ่งซื่อใช้ไม้เด็ดเหี้ยมเกรียม ถึงขั้นกล้าลงมือกับท่านแม่ผัว เมื่อมาเจอเหราซย่าเหอ ก็เป็นผลกรรมของนางแล้ว
"เจ้าค่ะ ท่านอาม่า"
*
เหราซย่าเหอกลับมายังลานอูถง อารมณ์ดีนัก
หงโต้วเห็นนางกลับมา ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา แล้วถามอย่างสงสัย
"คุณหนู พวกบ่าวในจวนมาเมื่อครู่ ตกแต่งห้องครัวเล็กให้คุณหนู ได้ยินว่าแม่ครัวหลินต่อไปจะรับผิดชอบอาหารคุณหนูเพียงผู้เดียว คาดว่าคุณพ่อก็ดีกับคุณหนูนะเจ้าคะ"