เหราซย่าเหอมองแม่ครัวหลินแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“เจ้าพาชุ่ยเอ๋อไปหาหมอนางรักษาแผลเถิด เรื่องอื่นปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
แม่ครัวหลินร้อนใจนัก เรือนอิ๋วหลานห้อมล้อมด้วยหมาป่า โดยเฉพาะเมิ่งซื่อ ที่แทบอยากจะฉีกนางทั้งเป็น หากตนจากไป เช่นนั้นก็อกตัญญูสิ!
“คุณหนู ท่านต้องมาเดือดร้อนเพราะพวกเรา บ่าวจะใจดำทิ้งให้ท่านแบกรับไว้เพียงผู้เดียวได้อย่างไร”
เหราซย่าเหอถอนหายใจ “อาการของชุ่ยเอ๋อไม่สู้ดีนัก ข้าบอกแล้วว่าเรื่องนี้ข้าจัดการได้ เจ้าก็วางใจเถิด หากมัวรีรอ ร่างกายของชุ่ยเอ๋อคงทนไม่ไหว”
แม่ครัวหลินมองดูลูกสาวที่หายใจรวยริน จึงได้แต่พยักหน้าประนีประนอม
“คุณหนู รอให้บ่าวจัดการชุ่ยเอ๋อเรียบร้อยแล้ว จะรีบกลับมาหาท่านทันที บุญคุณอันใหญ่หลวงนี้ หลินซื่อไม่มีวันลืม!”
ว่าแล้ว แม่ครัวหลินก็อุ้มชุ่ยเอ๋อหมายจะจากไป
แม่นมซุยรีบสั่งคนเข้าขัดขวาง เหราซย่าเหอกำมีดสั้นอัญมณีที่ซ่อนในมือหลวม ๆ นางชูมีดขึ้น จ่อคอแม่นมไว้ พลางยิ้มเย็นเอ่ย
“แม่นมซุย มีดสั้นของข้ายังไม่เคยเห็นเลือด ข้าจะลองลับคมกับเจ้า เจ้าว่าอย่างไร”
แม่นมซุยถูกสีหน้าของเหราซย่าเหอที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยความเหี้ยม ทำให้ตกใจกลัว ไม่กล้าขยับตัว ได้แต่อ้อนวอน
“คุณหนูรอง บ่าวเพียงทำตามคำสั่งฮูหยินเท่านั้น ท่านอย่ามาขัดขวางบ่าวเลย”
มีดสั้นในมือเหราซย่าเหอไร้ปรานี กรีดลำคอแม่นมอย่างไม่ลังเล เลือดไหลซึมออกมา น่าหวาดหวั่นนัก
แม่นมซุยไม่เคยพบเห็นการประจันหน้าเช่นนี้มาก่อน ตกใจจนเป็นลมเพราะเห็นเลือด