เหราซย่าเหอออกจากเรือนอิ๋วหลาน แต่ไม่ได้กลับไปที่สวนอู๋ถง นางกลับไปยังสวนสาลี่ซึ่งเป็นลานส่วนหนึ่งของจวนสกุลเหรา
ที่นั่นคือที่ที่สาวบริสุทธิ์ผู้ไร้ความผิดต้องตาย
ระหว่างที่รอท่านผู้พิพากษาเมืองหลวงมาถึง เหราซย่าเหอก็นำยันต์ออกมาแล้วจุดไฟเผาด้วยเปลวเพลิงสามภูมิ นางหลับตาลงและสวดบทสวดส่งวิญญาณ
ไม่นานนัก วิญญาณทั้งหลายในสวนสาลี่ก็ถูกปลดปล่อยให้ไปเกิดใหม่
ส่วนอัปมงคลหนาซึ่งเคยปกคลุมสวนสาลี่ บัดนี้ก็จางลงไปไม่น้อย
เหราซย่าเหอรู้สึกว่าร่างกายปลอดโปร่งขึ้นมาก ทั้งยังรู้สึกเบาหวิวขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะได้รับบุญญาบารมีเพิ่มเข้ามาอีก
น่าเสียดายที่วันนี้นางใช้คาถามากเกินไป ตอนนี้จึงรู้สึกเหนื่อยล้า นางจึงหมุนตัวเดินจากมาที่นี่แล้วกลับไปยังเรือนอิ๋วหลาน
นางกำชับหงโต้วว่าอย่าให้ใครรบกวน จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอน หลับไปทั้งอย่างนั้น
*
ณ เขตชานเมือง
เจียงอวิ๋นเดินกลับมาจากถนนฝั่งตะวันออกด้วยท่าทางเหม่อลอย หยกยังคงแขวนอยู่ที่คอ ทว่าผงกระดูกด้านในถูกเปลี่ยนออกไปแล้ว ไม่มีความเย็นเยือกเสียดกระดูกอีกต่อไป
นางลูบไล้ท้องน้อยของตนเอง หวนนึกถึงทุกวันที่ผ่านมานางเฝ้ารอให้บุตรคลอดออกมา ในใจเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง บัดนี้เมื่อรู้ความจริงแล้ว นางกลับรู้สึกกลัวลูกในครรภ์ขึ้นมาทุกที
มนุษย์ย่อมหวาดหวั่นต่อสิ่งลี้ลับ เจียงอวิ๋นจำคำเตือนของเหราซย่าเหอได้ดี นางกลับไปยังกระท่อมเล็กๆ ในเขตชานเมืองด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ที่นี่คือบ้านที่มีลานสองชั้น ค่อนข้างทรุดโทรม แต่เป็นที่พักที่ถูกที่สุดที่เจียงอวิ๋นหาได้