พ่อบ้านโจวเดิมทียังกังวลว่าจะความแตก กลุ้มใจอยู่นาน
คิดไม่ถึงว่าชุ่ยเอ๋อจะโง่ถึงขั้นไปเข้าข้างคุณหนูรอง นี่ไม่ใช่การหาทางตายเองหรือ?
พอดี คราวนี้จัดการนางให้สิ้นซาก ก็นับว่าตัดรากถอนโคนตลอดกาลแล้ว
หากนางว่านอนสอนง่ายแต่แรก เรื่องพวกนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น
ชุ่ยเอ๋อถูกหญิงรับใช้แห่งเรือนอิ๋วหลานจับกดไว้ นางดิ้นรนแก้ตัวสารพัดในปาก ทว่าเมิ่งซื่อกลับไม่ฟังคำแก้ตัวของนาง
“เดิมทีเห็นว่าเจ้าเป็นบ่าวที่เกิดในจวน จึงตั้งใจจะผ่อนปรนให้บ้าง คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่อยู่สุขถึงเพียงนี้ กระทั่งลูกชายแท้ ๆ ของพ่อบ้านโจวยังกล้ายั่วยวน บัดนี้ข้าเป็นผู้ดูแลจวน เจ้าทำเรื่องชั่วร้ายไว้เบื้องหลังมากมาย ไฉนจึงไม่ควรถูกลงทัณฑ์เล่า!”
ชุ่ยเอ๋อถูกตีด้วยไม้กระดานใหญ่สิบที ริมฝีปากซีดขาว น้ำตาในดวงตาไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่ ต่อให้ต้องตาย นางก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาใส่ร้าย
“ฮูหยิน ต่อให้ท่านจะเอาชีวิตบ่าว ก็ควรให้ข้าตายอย่างรู้แจ้ง บ่าวไม่เคยยั่วยวนลูกชายพ่อบ้านโจวเลย เป็นเขาต่างหากที่ต้องการขืนใจข้า ขอท่านฮูหยินชี้ขาดตัดสินด้วย หากไม่ใช่เพราะแม่ข้ากลับมาทันท่วงที ผู้ที่ต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ก็จะเป็นตัวบ่าวเอง!”
เมิ่งซื่อตั้งใจจะเสริมอำนาจในจวน ชุ่ยเอ๋อวันนี้ก็คือเครื่องมือให้นางระบายโทสะใส่เหราซย่าเหอ เพียงแต่ถึงนางจะตาย ก็นับว่าตายอย่างมีค่าแล้ว
“ยังจะดิ้นรนแก้ตัวอีก ดูท่าเจ้าคงยังไม่เข้าใจคำพูดของข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ กฎเกณฑ์บางอย่าง ข้าควรสอนเจ้าด้วยตนเอง!”
กล่าวพลาง นางก็เอ่ยกับแม่นมซุยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ชุ่ยเอ๋อก่อกวนเรือนหลัง กระทำเรื่องอนาจารเสื่อมศีลธรรม จงทุบนางให้ตาย เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้อื่น!”