“ข้ามาช้าไป ไม่ทราบว่าท่านซื่อจื่อมาเยือน มิได้ออกมาต้อนรับ”
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงสตรีดังมาจากไม่ไกล
ยังไม่เห็นตัวก็ได้ยินเสียงก่อน ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงเป็นคนตรงไปตรงมา
เมื่อเห็นเหราซย่าเหอที่อยู่ข้างกายหลี่จ้าน สตรีผู้นี้สีหน้าชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงชั่วพริบตาก็กลับมาเป็นปกติ
“ไม่ทราบว่าท่านซื่อจื่อมาเยือน มีธุระอันใดหรือ”
ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น เป็นแม่นางใหญ่แห่งจวนป๋อ ผู้เป็นมารดาของซ่งหย่วนเหิง
แม้จวนป๋อจะมีชื่อเสียง แต่ภายในกลับเป็นเพียงโครงที่ว่างเปล่า
นับตั้งแต่เซี่ยซูหยงเข้ามา ซ่งหย่วนเหิงจึงค่อย ๆ พัฒนาตนเอง บัดนี้มีตำแหน่งราชการและเบี้ยหวัด ชีวิตถึงพออยู่ได้
แต่แม่นางใหญ่สกุลฉีก็ทราบดีว่า พวกตนไม่เคยมีสัมพันธ์กับท่านซื่อจื่อ การมาเยือนกะทันหันย่อมมีสาเหตุอื่นแฝงอยู่
เพียงแต่นางไม่รู้แน่ชัดว่า ซ่งหย่วนเหิงไปทำสิ่งใดมา
หลี่จ้านฟังคำกล่าวนี้ รอยยิ้มเสแสร้งปรากฏบนใบหน้า แต่เมื่อเอ่ยวาจากลับสุภาพยิ่ง “คุณชายใหญ่ซ่งช่วงนี้มีความสามารถโดดเด่น เป็นที่ถูกใจผู้บังคับบัญชา ฉะนั้นข้าจึงมาเยี่ยมเยือนโดยเฉพาะ”
เพิ่งกล่าวจบ เหราซย่าเหอถึงกับเบิกตากว้าง คาดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะพูดปดได้ลื่นไหลราวกับความจริง
ฮูหยินใหญ่สกุลฉีฟังแล้วกลับเชื่อสนิทใจ พูดจาแฝงความภาคภูมิใจ “ถูกต้อง ลูกชายข้าช่วงนี้มีความก้าวหน้ามากทีเดียว”