มองดูแผ่นหลังของเหราซย่าเหอที่จากไป ผู้คนเบื้องหลังแววตามืดมิดปรากฏแววอาฆาต
ไม่นานนัก เหราซย่าเหอก็ย้อนกลับมายังท้องพระโรงหลัก ขณะนั้นหลี่จ้านกำลังสนทนาอย่างออกรสกับฮูหยินใหญ่ เมื่อเห็นนางมา หลี่จ้านแอบถอนหายใจโล่งอก แต่ก็อดแปลกใจมิได้เมื่อเห็นนางมาเพียงลำพัง
“เจ้าไปทำอะไรมา?”
ฮูหยินใหญ่เหมือนจะแสร้งถามเช่นนั้น แต่ผิวเผินกลับแสดงสีหน้าเป็นห่วงใย
“เมื่อครู่เห็นบุปผาในสวนหลังบ้านบานสะพรั่งงดงามนัก อดมิได้ที่จะชมอยู่นาน พอดีพบกับฮูหยินน้อยจึงสนทนากันสองสามคำ”
ฮูหยินใหญ่ฟังจบ พยักหน้า ไม่เอ่ยวาจาอีก
ไม่นานก็หาเหตุผลลาจากจวนป๋อ
ระหว่างทางกลับ เหราซย่าเหอพิงกายข้างเทียมม้า สีหน้าเย็นชานิ่งเงียบ หลี่จ้านมองปราดเดียวก็รู้ว่าวันนี้นางคงไม่ราบรื่น
“ดูท่า คุณหนูรองของเราก็มิใช่ผู้ไร้เทียมทาน”
เหราซย่าเหอเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองเขาด้วยแววตาเย็นชา อารมณ์เดิมก็ไม่ดีอยู่แล้ว เมื่อเห็นเขาสะใจในเคราะห์ร้าย ยิ่งโมโหจนระงับมิได้
“ดูท่าท่านซื่อจื่อของเรากลับยังทรงเสน่ห์ดังเก่า หาได้เสื่อมคลาย”
บรรยากาศในเทียมม้าเริ่มอึดอัด ชิงเฟิงที่อยู่ด้านนอกได้ยินวาจานี้ยิ่งอดกลั้นหายใจลึกมิได้
ใครบ้างไม่รู้ว่าคุณชายแห่งบ้านไม่ประสงค์จะข้องแวะกับผู้คนมากนัก วันปกติที่ได้สนทนากับเขาสักสองสามประโยคก็นับว่าโชคดีแล้ว
วันนี้เพื่อช่วยอำพรางให้นาง ถึงกับทนพูดคุยกับฮูหยินแห่งจวนป๋อยาวนานถึงครึ่งชั่วยาม
คุณหนูรองสกุลเหราไม่เพียงไม่รู้สึกเป็นเกียรติ กลับยังถากถางต่อหน้า สมแล้วที่เป็นวีรสตรีเหนือบุรุษ