"เจ้าสั่งให้ข้าส่งคนไปจับตามอง ข้าก็ให้คนไปแจ้งเจ้า แต่เจ้ากลับมาถึงก่อนแล้ว?"
เมื่อสัมผัสได้ว่าหลี่จ้านดูเหมือนจะกริ้วขึ้นมา เหราซย่าเหอกลับไม่แม้แต่จะมองเขา ลุกขึ้นเดินตรงไปยังฝั่งตรงข้าม
เวลานี้ เมื่อรู้ว่ามีคนบุกรุกเข้ามา สองคนในเรือนก็ตึงเครียดอย่างยิ่ง
จางเทียนซือไม่คิดว่าตนหลบซ่อนอยู่ในที่เช่นนี้ ยังจะถูกคนหาจนพบ
ต้องขอบคุณที่เขามักจะตั้งค่ายกลต่างๆ ไว้รอบนอกเรือน หากมีคนบุกรุกเข้ามา ค่ายกลก็จะทำงาน
เพียงแต่สิ่งที่ทั้งสองไม่รู้คือ คนที่มามิใช่ผู้ที่พวกเขามีสิทธิ์จะล่วงเกินได้
ไม่ทันที่ทั้งสองจะตอบสนอง คนข้างนอกก็พังประตูเข้ามา
ได้ยินเพียงเสียงทึบดังสนั่น เงาร่างหลายสายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ตามมาด้วยการพบว่าหลี่จ้านและเหราซย่าเหอเฝ้าอยู่หน้าประตู
"คุณชายซ่ง ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะได้พบกันเร็วถึงเพียงนี้"
ยังพูดไม่ทันจบ ซ่งหย่วนเหิงก็หมายจะหนี แต่ถูกคนของหลี่จ้านสกัดเอาไว้
มองดูท่าทางอเนจอนาถของอีกฝ่าย เหราซย่าเหอรู้สึกขยะแขยงอย่างยิ่ง
ต่อหน้าคนภายนอกทำทีเป็นเสน่หาลึกซึ้ง แต่บัดนี้กลับสำแดงธาตุแท้ออกมาแล้ว
หลี่จ้านค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขา สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นสภาพอเนจอนาถนั้น ก็รู้สึกเพียงว่าไร้ซึ่งศักดิ์ศรีอย่างยิ่ง
"คุณชายซ่ง ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก?"
เมื่อเห็นว่าหลักฐานคาตัวตกอยู่ในมือของทั้งสองแล้ว ซ่งหย่วนเหิงกลับไม่ยอมลดราวาศอก กลับหัวเราะอย่างบ้าบิ่น