วิธีการของเมิ่งซื่อ ช่างโหดเหี้ยมเกินไปนัก
เพียงแต่ ต่อหน้าเหราซย่าเหอ ท่านอาม่าย่อมไม่เอ่ยถึงเรื่องอนุภรรยาอวิ๋น นางคือดังหลักใจของจวนสกุลเหรา จะเห็นจวนสกุลเหราเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด
หากเมิ่งซื่อทำเกินไปกับเหราซย่าเหอ นางก็ไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วยเหลือ เพื่อกดทับความโอหังของเมิ่งซื่อไว้เช่นกัน
"อนุภรรยาอวิ๋นบนสวรรค์มีวิญญาณ รู้ว่าเจ้ามีจิตใจเช่นนี้ นางคงไปสู่สุคติได้ วันหน้าเมื่อมีเวลาว่าง จงตามข้าไปวัดเซียงกั๋วสักครา ข้าจะให้อาจารย์ประกอบพิธีจุดประทีปนิรันดร์เพื่ออุทิศให้มารดาของเจ้า เพื่อให้วิญญาณนางสงบสุข"
เหราซย่าเหอในใจกลับมิได้ยินดี ท่านอาม่ายังคงชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย นี่หาใช่สิ่งที่นางต้องการไม่
ดูท่า คงต้องบีบให้เมิ่งซื่อลงมือก่อน จึงจะให้ท่านอาม่ารับรู้ว่า ผู้ใดมีคุณสมบัติเป็นพันธมิตรที่แท้จริง
เหราซย่าเหอกล่าวเสียงนุ่มนวล "ขอบพระคุณท่านย่าที่เมตตา เหอจื่อซาบซึ้งในพระคุณท่านย่ายิ่งนัก"
ท่านอาม่าพลันนึกถึงที่จวงมัวมัวเอ่ยว่า เมื่อหลายวันก่อน เหราซย่าเหอถูกเชิญไปยังหอบรรพชนของจวนอ๋องหรง เนื่องจากพัวพันกับการตายของเหลียงลิ่วหลาง หลานชายของอ๋องหรงไท่เฟย
สุดท้าย เพราะเหราซย่าเหอจึงจับฆาตกรได้ ส่วนขั้นตอนระหว่างนั้น กลับไม่มีผู้ใดทราบ
ในใจท่านอาม่ามีความคาดเดาผุดขึ้น แต่ยามนี้กลับไม่แสดงออกต่อหน้าเหราซย่าเหอ นางปกปิดได้ดี หลงว่าผู้ใดมิอาจมองทะลุความคิดของนาง
"เหอเจียร์ เรื่องของเหลียงลิ่วหลาง เจ้ารู้ตัวฆาตกรได้อย่างไร ท่านย่าชอบอ่านหนังสือตำนานพิสดารในยามว่าง ก็เลยค่อนข้างสงสัยใคร่รู้"