หลี่จ้านระแวดระวังมองรอบกาย เอ่ยกับชิงเฟิงเสียงหนัก
“เฝ้าที่นี่ อย่าทำให้ผู้ใดตื่นตระหนก”
พูดพลางเขาอุ้มเหราซย่าเหอหลบคนที่เรือนยามเฝ้าประตู ใช้วิชาตัวเบาเข้าจวนสกุลเหราทางประตูข้าง
ยังดีที่เขารู้ที่พักของเหราซย่าเหอ ไม่ต้องเที่ยวหาทั่วจวนจนไม่รู้จะไปทางไหน
จวนสกุลเหราสงัดเงียบนัก ฝีมือของหลี่จ้านไม่เลว หลบหลีกคนรับใช้ที่ลาดตระเวนได้ มาถึงลานอูถงอย่างราบรื่น
เมื่อร่างของเขาปรากฏที่ลานอูถง หงโต้วตกใจแทบร้องออกมา นางเข้าใจผิดว่าหลี่จ้านคือบุรุษลามก
หลี่จ้านชี้ไปที่เหราซย่าเหอในอ้อมแขน เอ่ยเสียงเย็น “เจ้าเอ่ยอีกสักคำ ชื่อเสียงแม่นางของเจ้าคงไม่เหลือ เจ้าย่อมรู้ว่านางอยู่ในจวนนี้อย่างยากลำบากเพียงใด”
หงโต้วไม่พูดมากความจริงดังว่า รีบรับเหราซย่าเหอจากอ้อมแขนของหลี่จ้านผู้เปรียบดั่งยมทูตหน้าดำ
“ลำบากท่านซื่อจื่อแล้ว บ่าวจะดูแลท่านหนูให้ดี ท่านเป็นบุรุษนอก ยังไงก็รีบออกจากลานอูถงเถิด หากท่านฮูหยินกับท่านหนูใหญ่เห็นเข้า จะหาเรื่องท่านหนูอีก”
หงโต้วไม่เกรงกลัวหลี่จ้าน ในสายตานางมีเพียงท่านหนูของตน สถานะของผู้อื่นไม่มีผลต่อนางแม้แต่น้อย
หลี่จ้านเงียบงันมองเหราซย่าเหอ เอ่ยอย่างเย็นชา “ดูแลนางให้ดี”
กล่าวจบ หลี่จ้านก็จากลานอูถงไป
จวนสกุลเหราในเมืองหลวงอย่างไรก็มีชื่อติดอันดับ เหราหยันหรานคือพระชายารัชทายาทในอนาคต แต่จวนกลับคับแค้นถึงเพียงนี้ ให้คุณหนูรองของตนอยู่ในเรือนห่างไกลราวนี้