เมิ่งซื่อรู้สึกไม่ยินยอมนัก นางย่อมไม่เต็มใจคุกเข่า แต่ท่านอาม่ากลับเด็ดขาดไม่เปลี่ยนแปลง หากในจวนเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นมา นางก็ยิ่งกังวลว่าท่านอาม่าจะก่อเรื่อง
นางจึงคุกเข่าลงเสียงดัง พลางวิงวอนต่อท่านอาม่า
“ท่านแม่ เห็นชัด ๆ ว่าไท่จื่อไปพัลวันกับนังแพศยานั่น หยันหรานได้รับความคับแค้นใจยิ่งนัก เหตุใดท่านจึงลงโทษนาง ถึงจะลงโทษ ก็ไม่ควรหนักหนาถึงเพียงนี้ นางคือกิ่งทองใบหยก ถูกขังให้คุกเข่าในศาลบรรพชนถึงสองวัน ร่างกายจะทานทนไหวได้อย่างไร?”
เมิ่งซื่อร่ำไห้น้ำตาอาบแก้ม นางมีบุตรีเพียงคนเดียว ทั้งยังเป็นความหวังหนึ่งเดียวของนาง จะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมิได้เด็ดขาด
ท่านอาม่าหัวเราะเย็นชา ไม้เท้าในมือกระทุ้งลงกับพื้น น้ำเสียงเยือกเย็น
“ดูท่าแล้ว เจ้ายังคงไม่เข้าใจว่าหยันหรานผิดตรงไหน นางคือพระชายารัชทายาทที่ทรงแต่งตั้งก็จริง แต่นางทำร้ายไท่จื่อ นั่นคือความผิดมหันต์”
“หากเราไม่แสดงท่าทีให้เห็น ลงโทษนางก่อน ฝ่าบาทจะทรงคิดเช่นไร หรือเจ้าอยากให้ทั้งจวนสกุลเหราต้องตายตกตามกันไป? หากเจ้าไม่กลัวตาย ข้าผู้เฒ่านี้ก็ไม่ใส่ใจหรอก”
คำพูดนี้เอ่ยด้วยความกราดเกรี้ยว สายตาของท่านอาม่าไม่สู้ดี เมิ่งซื่อช่างโง่เขลายิ่งขึ้นทุกที ถึงกับก่อความผิดเล็กน้อยเช่นนี้
เมิ่งซื่อได้แต่กล่าวว่า “ลูกสะใภ้รู้ผิดแล้ว เพียงแต่ขอท่านแม่โปรดลดโทษลงด้วยเถิด ร่างกายของหยันหรานบอบบางนัก ทานทนไม่ไหวจริง ๆ…”
ท่านอาม่าก็มิได้จงใจขัดขวาง สุดท้ายก็ยอมอ่อนข้อ
“วันนี้ให้มันออกจากศาลบรรพชนเสียเถิด เพียงแต่ให้นางไปวัดเซียงกั๋วกับเหอเจียร์สักหน่อย”