องค์รัชทายาทเป็นที่หมายแห่งราชบัลลังก์ แม้กระทำผิดก็มิใช่หน้าที่ของเหราหยันหรานที่จะลงมือ
แต่เหราหยันหรานอารมณ์พลุ่งพล่าน ไม่เพียงลงมือ ยังข่วนพระพักตร์รัชทายาท ผู้สืบบัลลังก์หากพระรูปโฉมด่างพร้อย ย่อมบั่นทอนบารมีแห่งโอรสสวรรค์
หงโต้วอุทานว่า "ได้ยินว่าระยะนี้ในราชสำนัก มีผู้ถวายฎีกาฟ้องร้องรัชทายาทมากมาย ว่าทรงแย่งชิงสตรีชาวบ้าน มิยอมประทานฐานันดรศักดิ์ ไร้ซึ่งคุณสมบัติแห่งผู้สืบบัลลังก์ ข้าน้อยคิดว่า ในวังบูรพาคงมีผู้อาศัยใหม่ในไม่ช้า"
อารมณ์เหราซย่าเหอค่อนข้างดี นี่นับเป็นความยินดีที่เหนือความคาดหมาย
"มิต้องพูดถึงว่าตำแหน่งของเหราหยันหรานจะรักษาไว้ได้หรือไม่ หากอวี้จูเอ๋อร์เข้าวังบูรพาเป็นอนุคนโปรด ย่อมเป็นการตบหน้าว่าที่พระชายารัชทายาทในอนาคตโดยไม่ต้องสงสัย!"
แต่กระนั้น ใครบอกว่าเหราหยันหรานจะได้เป็นพระชายารัชทายาท?
ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่ในหล้า ทุกสิ่งที่เหราหยันหรานปรารถนา สุดท้ายแล้วก็จะมุ่งสู่ทิศตรงข้าม ผลพวงที่มิใช่ของนาง นางมีสิทธิ์อันใดไปแย่งชิง
"สะใจจริงขอรับ! คุณหนูปลอดภัยดี ต่างจากคุณหนูใหญ่ที่พ่ายแพ้ยับเยิน"
เหราซย่าเหอบีบแก้มหงโต้วเบาๆ กระแอมน้อยๆ แล้วกล่าวเสียงเบา
"เอาล่ะ อย่าให้ถ้อยคำเหล่านี้เล็ดลอดเข้าหูเมิ่งซื่อเป็นอันขาด มิเช่นนั้นด้วยนิสัยใจแคบของนาง เจ้าต้องเจ็บตัวแน่ ข้าเป็นคุณหนูรองของจวน ยังมีภัยถึงชีวิต ประสาอะไรกับเจ้าเล่า"
หงโต้วจำขึ้นใจ หล่อนเก็บสีหน้าให้เคร่งขรึม ยืนเงียบอยู่ข้างๆ